Ο μπαμπάς μου. Ένας άνθρωπος κλειστός. Σιωπηλός. Βαρύς. Δεν ήταν ο ζεστός, τρυφερός πατέρας που βλέπεις στις ταινίες. Δεν ήξερε να δείχνει. Δεν γελούσε συχνά. Δεν χόρευε ποτέ. Κρατούσε τα πάντα μέσα του, σαν να φοβόταν να αφήσει ένα συναίσθημα να ξεφύγει. Κι όμως… ήταν καλός άνθρωπος. Ήρεμος. Τίμιος. Ευθύς. Ένας άντρας που δεν θα έκανε ποτέ κακό σε κανέναν. Που αγαπούσε με τον δικό του τρόπο. Σιωπηλά. Άχαρα. Μα αληθινά. Τον σκέφτομαι πολύ τελευταία. Ίσως γιατί μεγαλώνω. Ίσως

Κάποιοι άνθρωποι ξέρουν να ερωτεύονται. Κάποιοι άλλοι ξέρουν να αγαπούν. Και συνήθως αυτά τα δύο δεν συναντιούνται για πολύ ή τουλάχιστον όχι για πάντα. Ο έρωτας είναι ο θόρυβος: τα γρήγορα χτυπήματα της καρδιάς, τα χέρια που δεν ησυχάζουν, τα σεντόνια που μυρίζουν ιδρώτα και χαμόγελο, το φως που πέφτει πάνω σε δύο σώματα που δεν χορταίνουν το ένα το άλλο. Είναι η ανυπομονησία, οι κουβέντες που δεν τελειώνουν, η καύση μέσα στο στήθος όταν απομακρύνεσαι για λίγο. Είναι η ιδέα

Με αφορμή δύο διαδρομές μέσα στην πόλη, αυτή τη φορά όχι ως οδηγός αλλά ως απλός επιβάτης, κατάφερα να την δω αλλιώς. Να την παρατηρήσω χωρίς να τη μάχομαι. Να την αφήσω να υπάρξει όπως είναι, χωρίς να προσπαθώ να την ελέγξω. Και τότε, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, την είδα. Την είδα καλά. Αθήνα. Μια πόλη που ποτέ δεν σου χαρίζεται, μα πάντα σου δίνεται. Η πόλη της αναρχίας στην αρχιτεκτονική, εκεί όπου τίποτα δεν συνταιριάζει κι όμως όλα συνυπάρχουν . Μπαλκόνια πο

Υπάρχει ένας συγκεκριμένος τύπος ανθρώπου. Tον ξέρεις καλά. Αυτός που μιλάει με στόμφο για το πόσο "καλός" είναι, πόσο "σωστός", πόσο "προστατευτικός" απέναντι στους ανθρώπους. Αυτός που αυτοχρίζεται φύλακας, ηθικός φάρος. εκείνος που τάχα βλέπει πιο καθαρά, πιο ώριμα, πιο σωστά από σένα. Κι ενώ το λέει, το νιώθεις: πίσω από τα λόγια του δεν υπάρχει ούτε καλοσύνη, ούτε πραγματική φροντίδα. Υπάρχει ανάγκη να ελέγχει. Να υπενθυμίζει ότι "χωρίς αυτόν", οι άλλοι -οι "δικοί σου"

Υπάρχουν φίλοι που σε θυμούνται μόνο όταν έχεις παρέα. Όταν είσαι «εσείς». Όταν έχεις κάποιον δίπλα σου να σε συνοδεύει στις συναντήσεις, να γελάει στις ιστορίες τους, να μην χαλάς την ισορροπία του ζευγαριού – ζευγαριού. Ξέρεις… αυτοί που σε καλούν σε τραπεζώματα, σε οικογενειακές εξορμήσεις, σε Κυριακάτικα brunch, σε παιδότοπους και σε πάρτι γενεθλίων μόνο όταν υπάρχει κι ένας σύντροφος να συμπληρώνει το «ζεύγος» που τους βολεύει. Και μετά είναι οι άλλοι φίλοι. Εκείνοι που

Υπάρχουν μέρες που το σώμα μου γίνεται ξένο. Μια φυλακή από πόνο που δεν εξηγείται, που δεν φαίνεται, που μόνο εγώ τον ακούω να ουρλιάζει. Κάθε πρωί ξεκινάει με μια μάχη που έχω ήδη χάσει. Το ξυπνητήρι χτυπάει κι εγώ νιώθω σαν να μην κοιμήθηκα ποτέ. Τα βλέφαρα βαριά, οι μύες πρησμένοι από μια κούραση που δεν έχει λογική. Σηκώνομαι και μοιάζει σαν να έχω περπατήσει χιλιόμετρα μέσα στη νύχτα. Σαν να έτρεξα μαραθώνιο στον ύπνο μου. Ο πόνος δεν είναι ένας. Έχει χίλιες μορφές. Σαν

Ήταν κάποτε ένα κορίτσι που έψαχνε τη θέση της στον κόσμο. Όχι τη θέση που της είπαν πως της αξίζει, αλλά εκείνη που θα την έκανε να ανασαίνει αληθινά. Της έμαθαν πως η ομορφιά είναι το εισιτήριο, πως αρκεί να χαμογελά, να είναι «καλή», να μην ενοχλεί. Να λέει ναι. Να χωρά. Κι εκείνη, παιδί ακόμα, το πίστεψε. Έμαθε να ντύνεται με ξένες προσδοκίες, να φορά τη μάσκα της σιγουριάς, να μιλά όπως πρέπει, να στέκεται όπως πρέπει, να ζει όπως πρέπει. Μόνο που μέσα της, κάτι φώναζ

Η ψυχή μιας πολυκατοικίας που αναπνέει στο σκοτάδι. Πίσω από κάθε παράθυρο, μια ιστορία που δεν θα ειπωθεί ποτέ φωναχτά. Κάθε φως, ένα σύμπαν μόνο του. Ένα τραπέζι στρωμένο, μια κουβέρτα μισοριγμένη στο πάτωμα, μια σκιά που περνά βιαστικά, ένα παιδί που διαβάζει πριν κοιμηθεί. Ένα “σ’ αγαπώ” που δεν ειπώθηκε ποτέ, ένα μήνυμα που έμεινε μισό, μια ανάσα που έμεινε στη μέση. Τα παράθυρα στέκουν το ένα πάνω στο άλλο, σαν μια σπονδυλική στήλη από στιγμές. Κάθε φως ένας παλμός, κά

Στις σχολικές γιορτές χάναμε ώρες μαθήματος για να τραγουδήσουμε στη χορωδία. Τότε, δεν καταλαβαίναμε πόσο τυχεροί ήμασταν. Λέγαμε το «Δημοσθένους λέξις» χωρίς να δίνουμε σημασία στους δημιουργούς, χωρίς να συνειδητοποιούμε πως μέσα απο αυτά τα τραγούδια μαθαίναμε να αγαπάμε, να σκεφτόμαστε, να νιώθουμε. Στην εφηβεία, οι πιο όμορφες αναμνήσεις μου έχουν ήχο κιθάρας και άρωμα φωτιάς στην άμμο δίπλα από τη θάλασσα. Νύχτες στο εξοχικό με φίλους, πρώτες αγάπες, πρώτα βλέμματα, πρ