Eros | Agapi

Κάποιοι άνθρωποι ξέρουν να ερωτεύονται. Κάποιοι άλλοι ξέρουν να αγαπούν.

Και συνήθως αυτά τα δύο δεν συναντιούνται για πολύ

ή τουλάχιστον όχι για πάντα.

Ο έρωτας είναι ο θόρυβος:

τα γρήγορα χτυπήματα της καρδιάς,

τα χέρια που δεν ησυχάζουν,

τα σεντόνια που μυρίζουν ιδρώτα και χαμόγελο,

το φως που πέφτει πάνω σε δύο σώματα

που δεν χορταίνουν το ένα το άλλο.

Είναι η ανυπομονησία,

οι κουβέντες που δεν τελειώνουν,

η καύση μέσα στο στήθος όταν απομακρύνεσαι για λίγο.

Είναι η ιδέα του άλλου,

η αποκάλυψη,

η σπίθα,

το βιαστικό «μη σταματήσεις».

Η αγάπη όμως… η αγάπη είναι το βάθος.

Είναι αυτό που μένει

όταν το πρώτο φως χαμηλώνει.

Είναι εκεί όπου μπαίνουν οι υποχρεώσεις,

τα άγχη,

οι κουρασμένες μέρες.

Εκεί που το πάθος δεν εξαφανίζεται,

αλλά αλλάζει ρυθμό:

γίνεται πιο αργό, πιο σίγουρο,

πιο δικό σας.

Είναι το μέρος όπου δεν κρύβεις

ούτε τις καλές σου πλευρές

ούτε τις σκοτεινές.

Είναι τα λάθη,

τα νεύρα,

τα μικρά σπασίματα,

όσα φοβάσαι ότι θα σε κάνουν λιγότερο αγαπητό.

Κι όμως… ο άλλος μένει.

Κι εσύ μένεις.

Κι ύστερα υπάρχει κάτι ακόμα πιο σπάνιο.

Το φαινόμενο που δεν συμβαίνει συχνά,

ούτε σε όλους:

το να αγαπάς κάποιον

χωρίς ποτέ να έχει σβήσει ο έρωτας.

Το να περνούν οι μήνες,

τα χρόνια, οι δυσκολίες

και εσύ να τον θέλεις ακόμα με την ίδια πείνα,

να τον ποθείς με την ίδια ένταση,

να τον περιμένεις με την ίδια ανυπομονησία,

να τον κοιτάς και να νιώθεις

πως τίποτα μέσα σου δεν καταλάγιασε.

Είναι ο έρωτας που δεν έγινε συνήθεια.

Η αγάπη που δεν έγινε καθήκον.

Το βλέμμα που δεν έγινε ουδετερότητα.

Είναι η καθημερινότητα

που δεν κατάφερε ποτέ να τους νικήσει.

Είναι η σπανιότερη μορφή αγάπης:

εκείνη όπου το σώμα θυμάται ακόμη

και η καρδιά δεν ξεχνάει ποτέ.