Η Αργυρώ

Υπάρχουν άνθρωποι που μπαίνουν στη ζωή μας σαν "σταθερές"

και άλλοι που την ομορφαίνουν με την εξέλιξή τους.

Την Αργυρώ τη γνώρισα κάπου ανάμεσα στο 2004 και το 2006.

Τότε, η καθημερινότητά μας είχε το άρωμα της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας.

Δουλεύαμε κάτω από την ίδια στέγη,

αλλά σε διαφορετικούς κόσμους.

Άλλα γραφεία, άλλοι όροφοι.

Τη θυμάμαι στις συναντήσεις, στο ασανσέρ...

Μια γυναίκα που επέβαλλε τον σεβασμό.

Ήταν τόσο άψογη επαγγελματίας στο Marketing

που, ομολογώ, την ψιλοφοβόμουν.

Ίσως φταιγε η αυστηρότητά της,

ίσως που δεν την ήξερα ακόμα καλά.

Όταν τα φώτα της γιορτής έσβησαν,

φύγαμε και οι δύο.

Εγώ πρώτη.

Και τότε η Αργυρώ έκανε την πιο θαρραλέα κίνηση:

κυνήγησε το όνειρό της.

Έγινε μαγείρισσα.

Άρχισε με μια γλυκιά σεμνότητα.

Μπισκότα, σοκολατάκια,

χειροποίητα gift boxes, τραπέζια σε σπίτια.

Θυμάμαι ακόμα τη γεύση από εκείνα τα μπισκότα.

Τα ωραιότερα που έχω φάει ποτέ!

Πήγαινα να τα παραλάβω

με τον Κωνσταντίνο μου μωρό στην αγκαλιά,

και τον Πιπέρη, μωρό κι εκείνον τότε.

Τα χρόνια πέρασαν και η Αργυρώ "μεγάλωσε" μαζί μας.

Ταξίδεψε, μελέτησε,

αγάπησε τον κόσμο μέσα από τις γεύσεις της

και ο κόσμος της το επέστρεψε διπλά.

Και φτάνουμε στο σήμερα.

Ο Κωνσταντίνος μεγάλωσε πια.

Και φέτος, αποφάσισε να γιορτάσει τον πρώτο του Άγιο Βαλεντίνο.

Πού; Στο μαγαζί της Αργυρώς.

Το «Koutsou».

Η συγκίνησή μου δεν περιγράφεται,

αλλά η δική της, όταν την πήρα τηλέφωνο,

ήταν ακόμα μεγαλύτερη.

Όταν ο Κωνσταντίνος έφτασε εκεί,

η Αργυρώ έκανε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα:

άνοιξε την αγκαλιά της.

Τους κέρασε το πρώτο τους επίσημο τραπέζι. Γιατί η Αργυρώ δεν είναι μόνο μια σπουδαία chef.

Είναι ένας σπάνιος άνθρωπος.

Μια καρδιά που χωράει

όλη τη φροντίδα του κόσμου.

Τέτοιος άνθρωπος είναι.

Και είμαι τυχερή που η διαδρομή μας,

από εκείνα τα κρύα γραφεία του 2004,

κατέληξε σε ένα τραπέζι γεμάτο αγάπη.

Ευχαριστώ Αργυρώ…