Ο μπαμπάς μου

Ο μπαμπάς μου.

Ένας άνθρωπος κλειστός. Σιωπηλός. Βαρύς.

Δεν ήταν ο ζεστός, τρυφερός πατέρας που βλέπεις στις ταινίες.

Δεν ήξερε να δείχνει.

Δεν γελούσε συχνά.

Δεν χόρευε ποτέ.

Κρατούσε τα πάντα μέσα του,

σαν να φοβόταν να αφήσει ένα συναίσθημα να ξεφύγει.

Κι όμως… ήταν καλός άνθρωπος.

Ήρεμος. Τίμιος. Ευθύς.

Ένας άντρας που δεν θα έκανε ποτέ κακό σε κανέναν.

Που αγαπούσε με τον δικό του τρόπο.

Σιωπηλά. Άχαρα.

Μα αληθινά.

Τον σκέφτομαι πολύ τελευταία.

Ίσως γιατί μεγαλώνω.

Ίσως γιατί τώρα βλέπω καθαρότερα.

Ίσως γιατί σήμερα καταλαβαίνω πράγματα

που τότε δεν μπορούσα.

Αναρωτιέμαι πώς θα ήταν η ζωή μου αν ήταν εδώ.

Αν θα είχε μαλακώσει.

Αν θα μπορούσα να του μιλήσω.

Αν θα γελούσε λίγο περισσότερο.

Αν θα έβλεπα, έστω μια φορά, το πρόσωπό του πραγματικά ανοιχτό.

Μου λείπει.

Αλλά δεν ξέρω τι ακριβώς μου λείπει.

Εκείνος;

Ή η ιδέα του πατέρα;

Αυτή η αίσθηση πως υπάρχει κάποιος σταθερός.

Κάποιος που σε κρατάει όταν όλα γύρω σου τρέμουν.

Μερικές φορές μου λείπει η δυνατότητα.

Αυτό που δεν έγινε ποτέ.

Οι αγκαλιές που δεν έδωσε.

Οι κουβέντες που δεν είπαμε.

Τα γέλια που δεν μοιραστήκαμε.

Ένα κενό με περίεργο σχήμα.

Μια απουσία που άλλες μέρες μοιάζει μικρή

κι άλλες απλώνεται παντού μέσα μου.

Και μέσα σε αυτό το κενό, υπάρχει κι ένα απαλό κομμάτι.

Γιατί, παρά τη σιωπή του, τον κουβαλάω.

Γιατί, με έναν τρόπο παράξενο,

η αδυναμία του με έμαθε να αγαπάω αλλιώς.

Πιο ανοιχτά.

Πιο τρυφερά.

Πιο γενναία.