Μητέρα εγώ

Όταν ήρθατε εσείς.

Οι ψυχές που με διάλεξαν για μάνα τους.

Εκεί άλλαξαν όλα.

Δεν γεννήθηκα μητέρα τη μέρα που σας κράτησα πρώτη φορά στην αγκαλιά μου.

Μητέρα έγινα σιγά σιγά.

Μέρα με τη μέρα.

Μαζί σας.

Μέσα από εσάς.

Εσείς με μάθατε να αγαπώ αλλιώς.

Να φοβάμαι αλλιώς.

Να υπάρχω αλλιώς.

Σας έμαθα όσα ήξερα.

Και όσα δεν ήξερα,

πάλεψα να τα μάθω

για να μπορέσω να σας τα δώσω.

Έψαξα.

Διάβασα.

Άλλαξα.

Δούλεψα τον εαυτό μου βαθιά.

Γιατί ήθελα να γίνω καλύτερος άνθρωπος

για εσάς.

Όχι τέλεια.

Αληθινή.

Έμαθα να ζητώ συγγνώμη.

Να ακούω.

Να αγκαλιάζω πιο σφιχτά.

Να φωνάζω λιγότερο.

Να σωπαίνω όταν έπρεπε.

Να θεραπεύω κομμάτια μου

για να μη σας τα παραδώσω πληγωμένα.

Διάλεξα την ηρεμία.

Για να μεγαλώσετε μέσα στην ηρεμία.

Διάλεξα το φως.

Ακόμα κι όταν εγώ

ήμουν βυθισμένη στο σκοτάδι.

Γιατί κανένα παιδί δεν πρέπει να κουβαλάει

τα βάρη της ψυχής των γονιών του.

Και ζήσαμε μαζί τα πάντα.

Γιορτές.

Γέλια.

Ζωγραφιές πάνω σε τραπέζια και τοίχους.

Χορούς μέσα στο σπίτι.

Τραγούδια στο αυτοκίνητο.

Κλάματα αγκαλιά στο πάτωμα.

Καλοκαίρια με αλάτι στο δέρμα.

Διακοπές.

Συναυλίες.

Παραμύθια πριν τον ύπνο.

Νανουρίσματα.

Παιχνίδια ατελείωτα.

Πρώτες φορές. Πολλές πρώτες φορές.

Μικρές στιγμές που έγιναν ολόκληρη ζωή.

Μαζί σας ένιωσα όλα τα δυνατά συναισθήματα που μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος.

Τον πιο μεγάλο φόβο.

Την πιο άγρια αγάπη.

Την πιο βαθιά ευτυχία.

Την απόλυτη αγωνία.

Την απύθμενη υπερηφάνεια

που δεν χωράει μέσα στο σώμα.

Αφιερώθηκα στο μεγάλωμά σας ολοκληρωτικά.

Με όλη μου την ψυχή.

Με όλη μου την ύπαρξη.

Γίνατε το σημαντικότερο δημιούργημα της ζωής μου.

Λιώνω πάντα για ένα βλέμμα σας.

Για ένα χάδι σας.

Για ένα “μαμά”.

Για τον τρόπο που ακουμπάτε πάνω μου

όταν κουράζεστε από τον κόσμο.

Και ξέρετε κάτι;

Δεν θέλω να μου ανήκετε.

Δεν γεννήθηκατε για να ζήσετε τη ζωή που ονειρεύτηκα εγώ.

Θέλω να είστε ελεύθεροι.

Να κάνετε τις δικές σας επιλογές.

Τα δικά σας λάθη.

Τα δικά σας όνειρα.

Θέλω μόνο,

όταν μεγαλώσετε και ανοίξετε τα φτερά σας,

να επιλέγετε μόνοι σας να επιστρέφετε

πότε πότε κοντά μου.

Όχι από υποχρέωση.

Από αγάπη.

Να θέλετε ακόμα να μοιράζεστε στιγμές μαζί μου.

Έναν καφέ.

Ένα ταξίδι.

Μια αγκαλιά.

Μια σιωπή.

Γιατί αυτό θα σημαίνει πως,

μέσα σε όλη την ατέλειά μου,

κάτι έκανα σωστά.

Πως δεν σας μεγάλωσα με φόβο.

Αλλά με αγάπη.