Όλα όσα είμαι στα έδειξα

Όλα όσα είμαι στα έδειξα.

Όλα.

Σε εμπιστεύτηκα.

Άνοιξα σε σένα μόνο,

το σκληρό κέλυφος μου

που σαν ασπίδα φορούσα

όσο θυμάμαι τον ενήλικο εαυτό μου.

Τίποτα δεν σου κράτησα κρυφό.

Εγώ. Εγώ που έζησα μια ζωή μόνη.

Στρείδι κλειστό.

Όλα όσα είμαι στα έδειξα.

Ένα κορμί κουρασμένο, πιασμένο,

δυσκίνητο.

Μια καρδιά αγχωμένη, γρήγορη.

Μια ψυχή μοναχική, πληγωμένη, θλιμμένη.

Έναν άνθρωπο σπασμένο

σε ένα αδιέξοδο σκοτάδι.

Εγώ. Εγώ που ήμουν το φως.

Όλα όσα είμαι στα έδειξα.

Άνοιξα με τα χέρια μου το στέρνο μου

να σου δείξω τη πληγή μέσα.

Το βαθύ τραύμα μου.

Αυτό που χρόνια κουβαλώ.

Αυτό που η αγάπη ενίοτε επουλώνει

κι απελπισία το κάνει να αιμορραγεί.

Όλα όσα είμαι στα έδειξα.

Σε σένα μόνο.

Σε σένα που εμπιστεύτηκα.

Σε σένα που συνειδητά

αποφάσισα να μιλήσω.

Να εξηγήσω.

Να σου δείξω τα σκοτάδια μου.

Την απελπισία μου.

Κι έτσι, νιώθοντας εξαντλημένη κι αβοήθητη

σου ζήτησα να σταθείς δίπλα μου,

σιωπηλά και σταθερά

να μου κρατάς το χέρι

μέχρι να βγω από αυτή τη μαύρη τρύπα.

Όλα όσα είμαι στα έδειξα.

Όλα.

Και το φως και το σκοτάδι μου.

Και τον πόνο και το μούδιασμα μου.

Και τη ζωή και την απελπισία μου.

Όλα.

Σε σένα μόνο.

Όλα όσα είμαι στα έδειξα.

Όλα.

Κι εσύ;

Κι εσύ από αυτό που είσαι πραγματικά

με απέκλεισες.

Μ’ άφησες να συνομιλώ με το τραύμα σου

τους φόβους σου

τα αδιέξοδα σου.

Αυτά που χρόνια ασυνείδητα κουβαλάς

αλλά πολύ συνειδητά μου χρεώνεις

χωρίς να είναι δικά μου.

Αυτά που παλιές εμπειρίες

χάραξαν στην ψυχή σου

κι άφησαν σημάδια βαθιά ανασφάλειας,

έντασης και θυμού,

που αφήνουν ένα ανείπωτο

«δεν αξίζω τέτοιας αγάπης»

να αιωρείται στην ψυχή σου

και να μεταφράζεται ως

«δεν μ’ αγαπάς»

στα λόγια και τις πράξεις σου.

Όλα όσα είμαι στα έδειξα.

Όλα.

Κι όλα όσα είσαι τα βλέπω.

Όλα.