top of page
Search

Ανύποτα

Writer: Emmanuelle A.
Emmanuelle A.
10 minutes ago
2 min read


Στο σπίτι έχω δυο φωτογραφίες του πατέρα μου.

Η μια βρίσκεται στην είσοδο του σπιτιού,

όπως μπαίνεις δεξιά

ή όπως βγαίνεις αριστερά.

Κάτω από τα εικονίσματα.

Η άλλη, ανάμεσα στις δυο μεγάλες μπαλκονόπορτες.

Ανάμεσα στο μεγάλο και το μικρό καθιστικό.

Πάνω σε ένα τραπεζάκι διακοσμητικό, μικρό,

σχεδόν άχρηστο,

που όμως το είχα πάρει από το σπίτι τους.

Κοιταζόμαστε καθημερινά και με τις δυο,

τουλάχιστον 4 φορές την ημέρα.

Όταν ξυπνάω το πρωί και ανοίγω τα παράθυρα,

πριν κοιμηθώ το βράδυ που κλείνω τα παράθυρα,

όταν φεύγω το πρωί από το σπίτι

και όταν επιστρέφω το απόγευμα σπίτι.

Τουλάχιστον 4.

Γιατί πολλές είναι οι μέρες που μπαίνω και βγαίνω σπίτι,

ανοίγοντας και κλείνοντας παράθυρα, περισσότερες από 4 φορές.

Σε κάθε μας κοίταγμα ανταλλάσουμε κουβέντες.

Εγώ δηλαδή του μιλάω κι εκείνος με κοιτάει.

Με κοιτάει και δεν μιλάει.

Κουβέντα!

Η αλήθεια είναι,

πως κάπως έτσι συνέβαινε και στην πραγματικότητα.

Μιλούσες εσύ, κοιτούσε εκείνος.

Βέβαια με ένα νεύμα, ένα βλέμμα,

καταλάβαινες.

Τώρα, τίποτα.

Τσιμουδιά.

Λέω εγώ, σιωπή εκείνος.

Φωνάζω εγώ, ακούνητος εκείνος.

Κλαίω εγώ, ησυχία εκείνος.

Και λέω, λέω, λέω…

Όσα ήθελα και δεν τα έλεγα πιστεύοντας πως θα είναι πάντα εκεί…

Κι έπειτα στέκομαι εκεί και σκέφτομαι,

αν ήταν εδώ,

τι θα έκανε;

Τι θα έλεγε;

Τι θα άλλαζε;

Αν ήταν εδώ,

τι θα έκανα;

Τι θα έλεγα;

Τι θα άλλαζα;

Αναπάντητα τα ερωτήματα.

Αβέβαιες οι υποθέσεις.

Διαφορετικά τα σενάρια.

Κενό το μυαλό.

Βαρύ το συναίσθημα.

Μια τρύπα στο στομάχι.

Η απώλεια.

Η μεγάλη αυτή απώλεια,

που αν δεν βίωσες δεν γνωρίζεις.

Όμως ζεις με το φόβο μη σου συμβεί ξανά.

Μην χάσεις ξανά κάποιον που αγαπάς πολύ.

Γιατί συμβαίνει γύρω μας.

Συχνά.

Ξαφνικά.

Κι αφήνεις πράγματα, λέξεις, συναισθήματα ανύποτα…


 
 
 

Comments


bottom of page