Όσο ζω, Μαζώ!

Το ’96 θυμάμαι να ακούω για πρώτη φορά εκείνη τη μοναδική φωνή του πρωτοεμφανιζόμενου τότε Μαζώ.

Ο νεότατος τότε,

αλλά πάντα τιτανοτεράστιος Νίκος Τερζής,

συνθέτει και ενορχηστρώνει το «Μου λείπεις»

με έναν τρόπο ιδιαίτερο.

Σύγχρονες μουσικές, synthesizers, drums,

και μέσα σε όλα αυτά,

ένα βιολί σπαρακτικό.

Δεν συνοδεύει τη φωνή.

Της απαντάει.

Μπαίνει από την πρώτη νότα

και σε αρπάζει από την ψυχή.

Κάπως έτσι ήταν και ο Μαζώ για εμάς.

Το καλοκαίρι του ’96 ήταν από εκείνα που δύσκολα ξεχνάς.

Η Γλυφάδα στα καλύτερά της.

Η παραλιακή να βουλιάζει κάθε βράδυ από κόσμο.

Κι εμείς να χορεύουμε και να ξενυχτάμε στο Galea και στον Ειρηνικό.

Και μέσα σε όλα αυτά, μια φωνή.

Η φωνή του Μαζώ.

Μια φωνή που δεν έμοιαζε με καμία άλλη.

Βαθιά.

Ακατέργαστη.

Ερωτική.

Πονεμένη.

Αληθινή.

Δεν τραγουδούσε απλώς τα τραγούδια.

Τα ένιωθε.

Και γι’ αυτό τα νιώθαμε κι εμείς.

Ο Μαζώ έδωσε φωνή στα ξενύχτια μας,

στα γλέντια μας,

στον πόνο μας,

στην καψούρα μας,

στην ψυχή μας!

Τραγούδησε όσα δεν μπορούσαμε να πούμε.

Τον έρωτα που μας έκαιγε.

Τον χωρισμό που μας διέλυε.

Την προσμονή.

Τη ζήλια.

Την απώλεια.

Την ανάγκη να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε.

Και τραγούδησε και τη χαρά μας.

Εκείνη τη μεγάλη,

άγρια χαρά που είχε η ζωή τότε.

Με τα χρόνια καταλάβαμε κάτι.

Ο Μαζώ δεν ήταν απλώς ένας τραγουδιστής

που ακούγαμε.

Ήταν ένας άνθρωπος που κατάφερε να μπει

μέσα στα πιο βαθιά μας συναισθήματα

και να τους δώσει φωνή.

Να πάρει τον πόνο

και να τον κάνει τραγούδι.

Να πάρει την καψούρα

και να της δώσει ήχο.

Να πάρει τον έρωτα

και να τον κάνει να ακούγεται

όπως ακριβώς τον νιώθαμε.

Να πάρει τις νύχτες μας

και να τις κάνει αναμνήσεις.

Να πάρει τις πληγές μας

και να τις κάνει μελωδίες.

Ο Μαζώ τραγούδησε τις νύχτες μας.

Τις αγάπες μας.

Τα λάθη μας.

Τα πάθη μας.

Τις πληγές μας.

Τραγούδησε τους ανθρώπους που ήρθαν.

Και εκείνους που έφυγαν.

Τους έρωτες που κράτησαν.

Και εκείνους που τελείωσαν.

Τραγούδησε τις φορές που γελάσαμε μέχρι δακρύων.

Και τις φορές που κλάψαμε μόνοι μας,

με ένα τραγούδι του να παίζει στο βάθος.

Και κάπου εκεί,

ανάμεσα σε όλα αυτά,

τραγούδησε την ψυχή μας...

Ίσως γι’ αυτό σήμερα η απουσία του

να πονάει τόσο.

Γιατί δεν χάνεται απλώς μια σπουδαία φωνή.

Χάνεται μια φωνή

που ήταν δεμένη με τη δική μας ζωή.

Με τα νιάτα μας.

Με τις νύχτες μας.

Με τους ανθρώπους μας.

Με όσα ζήσαμε

και δεν θα ξαναζήσουμε ποτέ με τον ίδιο τρόπο.

Κι όμως, υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να φύγει.

Η φωνή του.

Θα συνεχίσει να υπάρχει κάθε φορά που

κάποιος θα ερωτεύεται.

Κάθε φορά που κάποιος θα χωρίζει.

Κάθε φορά που μια παρέα θα ξενυχτάει.

Κάθε φορά που κάποιος θα πίνει ένα ποτό

μόνος του

και θα θυμάται τον άνθρωπο που αγάπησε.

Θα είναι εκεί.

Γιατί κάποιοι τραγουδιστές δεν περνούν απλώς από τη ζωή σου.

Γίνονται κομμάτι της.

Και ο Μαζώ έγινε.

Γι’ αυτό η φωνή του, δεν ακούγεται απλώς

στα αυτιά μας.

Ακούγεται μέσα μας.

Και κάθε φορά που ξεκινά ένα τραγούδι του,

δεν θυμόμαστε μόνο μια εποχή.

Θυμόμαστε εμάς.

Όπως ήμασταν τότε.

Όπως αγαπήσαμε τότε.

Όπως πονέσαμε τότε.

Όπως ονειρευτήκαμε τότε.

Γιατί ο Μαζώ δεν σου τραγουδάει απλώς.

Σε τραγουδάει!

Και ο Μαζώ μας τραγούδησε όσο λίγοι…