08/08/08

Ο γιος μου γίνεται δεκαοχτώ.

Και κάπως έτσι ενηλικιώνεται

κι ένα κομμάτι της δικής μου ζωής.

Ένα παιδί

που δεν με έκανε απλώς μητέρα.

Με έκανε καλύτερο άνθρωπο.

Ένα παιδί

που μου έμαθε τι σημαίνει να αγαπάς

χωρίς όρους.

Να φοβάσαι.

Να ελπίζεις.

Να αντέχεις.

Ένα παιδί

που με έβαλε να δω τον κόσμο αλλιώς.

Με πιο καθαρή ματιά.

Με περισσότερη υπομονή.

Με περισσότερη πίστη.

Ένα παιδί θαύμα.

Ένα μωρό που το περίμενα οκτώ μήνες ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι.

Μετρώντας μέρες.

Αγωνίες.

Κλωτσιές.

Προσευχές.

Και όταν ήρθε…

Δεν τον άφησα ποτέ από την αγκαλιά μου.

Ήταν πάνω μου.

Δίπλα μου.

Μαζί μου.

Στις βόλτες.

Στα ταξίδια.

Στη δουλειά.

Στη ζωή.

Ήταν το συντροφάκι μου.

Μεγαλώσαμε μαζί.

Εγώ μάθαινα να είμαι μητέρα.

Κι εκείνος μάθαινε να γίνεται άνθρωπος.

Ένας άνθρωπος με αξίες.

Με ευγένεια.

Με καλοσύνη.

Με αξιοπρέπεια.

Δεν ήθελα να τον μεγαλώσω

για να με έχει ανάγκη.

Ήθελα να τον μεγαλώσω

για να μπορεί να σταθεί μόνος του.

Να ανοίξει τα φτερά του.

Να ταξιδέψει.

Να ερωτευτεί.

Να αποτύχει.

Να ξανασηκωθεί.

Να κυνηγήσει τα όνειρά του.

Και τώρα ήρθε αυτή η μέρα.

Ενήλικας.

Φοιτητής.

Έτοιμος να γράψει μόνος του

το επόμενο κεφάλαιο.

Κι εγώ;

Εγώ θα είμαι πάντα εδώ.

Όχι για να του δείχνω τον δρόμο.

Αλλά για να του θυμίζω ότι,

όποιον δρόμο κι αν διαλέξει,

υπάρχει πάντα μια αγκαλιά που τον περιμένει.

Ελπίζω μόνο σε ένα πράγμα.

Να θέλει να επιστρέφει.

Όχι γιατί πρέπει.

Αλλά γιατί το θέλει.

Για έναν καφέ.

Για ένα φαγητό.

Για μια αγκαλιά.

Για να μου πει τα νέα του.

Για να γελάσουμε μαζί.

Γιατί αυτό είναι, τελικά,

η μεγαλύτερη επιτυχία ενός γονιού.

Να μεγαλώσει ένα παιδί τόσο ελεύθερο,

ώστε να μπορεί να φύγει.

Και τόσο αγαπημένο,

ώστε να θέλει πάντα να γυρίζει.

Χρόνια Πολλά γιέ μου.

Είμαι περήφανη για όσα είσαι.

Όχι για όσα θα γίνεις.

Για όσα ήδη είσαι.

Στο άπειρο κι ακόμα παραπέρα...