Η γυναίκα

Η γυναίκα που θαυμάζουν.

Όμορφη, έξυπνη, δημιουργική,

με παιδιά που την αγαπούν,

έναν σύζυγο καταξιωμένο,

ένα σπίτι που μοιάζει βγαλμένο από περιοδικό. Οργανώνει δείπνα,

γελάει στα τραπέζια,

ταξιδεύει, φοράει το σωστό φόρεμα,

λέει τις σωστές λέξεις,

δείχνει γεμάτη.

Η τέλεια οικοδέσποινα,

η φιλική γειτόνισσα,

η «τυχερή» γυναίκα.

Μα στο βλέμμα της,

αν κάποιος σταθεί αρκετά κοντά,

θα μπορούσε να δει το ράγισμα.

Το ελάχιστο εκείνο σημείο

όπου η λάμψη σταματάει

και ξεκινάει η σιωπή.

Η σιωπή της επιθυμίας,

του ανεκπλήρωτου,

της βαθιάς μοναξιάς

που γεννιέται

όταν μοιράζεσαι τη ζωή σου με κάποιον

που δεν μπορεί να σε δει στ’ αλήθεια.

Δεν νιώθει πια.

Απλώς υπάρχει,

επιβιώνει μέσα σε μια ζωή που δείχνει τέλεια

αλλά δεν την περιέχει.

Νιώθει σαν να έχει επενδύσει μια ζωή ολόκληρη

σε έναν ρόλο.

Κάποτε ήταν ο ρόλος που την προστάτευε. Τώρα την πνίγει.

Μέσα της ασφυκτιά.

Νιώθει πως ζει σε ένα χρυσό κλουβί,

στολισμένο με όλα όσα θα έπρεπε

να την κάνουν ευτυχισμένη.

Μα η ψυχή της είναι αλλού.

Σε εκείνα τα άγνωστα, τα αληθινά,

τα ανείπωτα.

Και κάθε μέρα,

κάτω από τη μάσκα της τελειότητας,

ραγίζει λίγο ακόμη.

Καμιά φορά, μόνη στο αυτοκίνητο,

βάζει ένα τραγούδι δυνατά

και οδηγεί χωρίς προορισμό.

Εκεί, ανάμεσα στις στροφές,

φαντάζεται μια άλλη εκδοχή της.

Μια γυναίκα που φεύγει.

Που δεν χρειάζεται κανένα «φαίνεται τέλεια». Που επιλέγει όχι αυτό που την βολεύει,

αλλά αυτό που την καίει.

Που ανοίγει την πόρτα του χρυσού κλουβιού, έστω και για να πονέσει.

Κι ύστερα γυρνάει.

Γιατί είχε παιδιά.

Γιατί είχε ευθύνη.

Γιατί είχε μάθει να επιβιώνει.

Μα μέσα της, κάτι, κάθε μέρα,

της θυμίζει πως η ζωή δεν είναι να έχεις τα πάντα,

αλλά να μπορείς να τα πετάξεις όλα

για να βρεις αυτό που είσαι.

Δεν είχε αποφασίσει ακόμα αν έχει το θάρρος. Αλλά κάθε μέρα,

λίγο λίγο, το μαζεύει.

Σιωπηλά.

Όπως κάνουν όλες οι γυναίκες

που κάποτε θα φύγουν...