Αποφάσεις (ζωής)Emmanuelle A.Jun 17, 20162 min readUpdated: Mar 6, 2023 Χθες ξανά στον -ismo, με τις Women on Top να ανακαλύπτουμε ξανά τους εαυτούς μας και να παρακινούμαστε από δραστήριους ανθρώπους. Το βράδυ, μόλις το σπίτι κοιμήθηκε, αποφάσισα να εφαρμόσω τις συμβουλές του Τάκη (Μπουγιούρη)και της Στέλλας (Κάσδαγλη) περί blogging, με αποτέλεσμα να μείνω ως νωρίς τα ξημερώματα ξύπνια, κάνοντας αλλαγές και δοκιμές. Λίγο πριν κοιμηθώ διάβασα τα νέα (όχι να μην το κάνεις κι εσύ). Ο δημοσιογράφος Αλέξανδρος Βέλιος πάσχει από την ακατανόμαστη για μένα νόσο. Έχει ελάχιστους μήνες ζωής. Μια ζωής μάλλον ανυπόφορης. Μιας ζωής που αυτό το "τέρας" θα λιώνει το σώμα του & την ψυχή. Και το μυαλό; Το μυαλό πόσο να το αντέξει όλο αυτό; Πόσο να αντέξει να βλέπει την ύλη να παραδίδεται; Τη ψυχή να μαυρίζει; Πόσο να αντέξει τις αναμνήσεις; Πόσο να αντέξει χωρίς να μπορεί να σχεδιάζει το μέλλον, να ζει το παρόν; Πόσο να αντέξει αυτές τις σκέψεις;Κυρίως πόσο να αντέξει τις άλλες σκέψεις. Αυτές που εμείς που έχουμε την υγειά μας, δεν μπορούμε καν να διανοηθούμε... Δεν θα αφήσει το "τέρας" να τον νικήσει. Θα δράσει. Θα βάλει μόνος τέλος στη ζωή του. Στην Ελβετία. Εκεί που ο νόμος -πέρα από θρησκείες- επιτρέπει να παίρνεις μόνος σου αυτή την απόφαση. Εκεί που υπάρχουν ειδικές εταιρείες να σε βοηθούν. Πόσο μακάβριο ακούγεται, ε; Εταιρείες Ευθανασίας. Ή κάπως έτσι... Το σκέφτομαι από την ώρα εκείνη. Το είχα σκεφτεί και λίγο καιρό πριν όταν στο Φεστιβάλ Γαλλικού Κινηματογράφου είχα παρακολουθήσει το "Μάταια" (La Vanité) του Lionel Baier, που πραγματευόταν αυτό ακριβώς το θέμα. Μόνο που τότε ήταν ταινία. Φαντασία. Τώρα είναι μια αλήθεια. Δεν το κρίνω. Δεν το κατακρίνω. Δεν το επικροτώ. Δεν ξέρω τι θα έκανα. Δύσκολη απόφαση. Πολύ. Ειδικά για ανθρώπους σαν εμένα, που θέλουν να έχουν την δυνατότητα να αλλάξουν γνώμη. Η απόφαση όμως αυτή δεν έχει επιστροφή...
Comments