Circles of Life | Part 1


Ήταν περίπου επτά χρόνια πριν, η περίοδος που είχαμε μπει στην διαδικασία αναζήτησης σχολείου για το μέχρι τότε μοναχοπαίδι μας. Η απόφασή μας ήταν ιδιωτικό και η αναζήτησή ήταν χρονοβόρα και δύσκολη. Ραντεβού, επισκέψεις, συζητήσεις, αξιολογήσεις, προβληματισμοί. Πολλοί προβληματισμοί (στους οποίους μπορεί να αναφερθώ κάποια άλλη στιγμή,

καθώς τους ζήσαμε και πάλι φέτος), πολλά ραντεβού, πολλές επισκέψεις, πολλές ερωτήσεις. Κλασική προστατευτική μάνα, κλασικός καλοπροαίρετος άνθρωπος, έβρισκα όλα τα σχολεία αξιόλογα, χωρίς κανένα να «έχει μιλήσει στην καρδιά μου». Κανένα δεν με έπειθε πως θα προσέξει το μικρούλι παιδί μου, όπως το προσέχω εγώ. Το στεφάνι μου δεν αμφισβητούσε το ένστικτο μου. Ανοίξαμε λοιπόν τους χιλιομετρικούς ορίζοντες μας και βρεθήκαμε στο Ψυχικό, στο Μαρούσι, στην Παιανία, στα Σπάτα. Κι εκεί, στα Σπάτα, βρήκαμε το δεύτερο σπίτι μας. Βρήκαμε το σχολείο, που όχι μόνο «μίλησε στην καρδιά μας», αλλά έγινε κομμάτι της. Όχι για τις αντικειμενικά εντυπωσιακές εγκαταστάσεις του, αλλά για τους υπέροχους ανθρώπους του. Για τον εξαιρετικό εκπαιδευτικό και διευθυντή, τον κ. Μπάμπη, που γνώριζε και τα 300 παιδιά του δημοτικού με τα μικρά τους ονόματα. Που τα παιδιά τον έβλεπαν, του χαμογελούσαν και επιδίωκαν την κουβέντα μαζί του, που το βλέμμα και το χαμόγελο του, ο τόνος της φωνής του, η προσέγγιση του και οι γνώσεις του, έκαναν την κάθε μου ανησυχία να καταλαγιάζει. Για την Μαρία, την Ελένη, τη Σωτηρία και τη Σοφία. Τις δασκάλες του μικρού δημοτικού. Μικρές κι εκείνες, όμορφες, καταρτισμένες, χαμογελαστές, τρυφερές και υπομονετικές, που είχαν το χάρισμα να κάνουν τον Κωνσταντίνο μου, όπως και τον κάθε μαθητή τους, να νιώθει μοναδικός και ξεχωριστός. Που έμαθαν στο παιδί μου και όλα «τους» τα παιδιά, όχι μόνο την γραφή, την ανάγνωση και την αριθμητική, αλλά κυρίως την αγάπη, την φροντίδα, την ουσιαστική ενασχόληση, έξω από τα πλαίσια του σπιτιού και του οικείου περιβάλλοντος τους. Για την Ευαγγελία, που στο μεγάλο δημοτικό πια, με αμέριστη υπομονή, κατανόηση, αφοσίωση και αγάπη, δίδαξε στο παιδί μου και σε όλους τους συμμαθητές του, την προσήλωση, την επιμονή, την κατανόηση, την αλληλεγγύη και την εμπιστοσύνη,

την αξία της φιλίας. Για τον Βασίλη, που στην δυσκολότερη χρονιά και λόγω ηλικίας των παιδιών και λόγω συνθηκών, έμαθε στον γιο μου και τους φίλους του τι σημαίνει αφοσίωση, μεγαλοψυχία, πίστη στον εαυτό τους και τους φίλους τους, στόχευση στον σκοπό τους, αντιμετώπιση των προβλημάτων με χιούμορ και δύναμη. Για τους ανθρώπους αυτούς, αυτούς τους ξεχωριστούς εκπαιδευτικούς, και για όλους τους υπόλοιπους που είτε δίδασκαν συμπληρωματικά μαθήματα και ουσιαστικές αξίες με ήθος και ευγένεια -τη Ρούλα, τη Σοφία, την Άννα, τη Μαριάννα,

τη Βίκυ, τη Ντόρα, τη Δέσποινα, τη Χριστίνα, την Ευγενία- ή που δεν έτυχε το παιδί μας της χαράς να τους έχει στις τάξεις του -τον Τάκη, τον Γιάννη, τη Μαρία, τον Γιώργο- για όλους αυτούς, το σχολείο αυτό, σαν ολότητα κι όχι σαν επιχείρηση, έγινε κομμάτι της καρδιάς μας.

Κι αυτό το κομμάτι της καρδιάς μας,

αναγκαζόμαστε τώρα να το αφήσουμε πίσω.

Ένας κύκλος έκλεισε.

Ίσως βεβιασμένα, ξαφνικά και αναπάντεχα.

Ένας κύκλος που μέσα του συμπεριέλαβε αξέχαστες αναμνήσεις, ποικίλα συναισθήματα,

πρωτόγνωρες εμπειρίες, ελάχιστες ειλικρινείς φιλίες, δυνατά μαθήματα ζωής.

Δεν λυπάμαι για τον κύκλο που έκλεισε.

Όσα μας δίδαξε θα μείνουν.

Χαίρομαι για αυτούς που ανοίγουν

και ανυπομονώ για τα όσα θα μας δώσουν.

Για όλα εκείνα τα νέα που θα μας διδάξουν.

"Αυτό δεν είναι το τέλος.

Δεν είναι καν η αρχή του τέλους.

Ίσως είναι το τέλος της αρχής."

Ουίνστον Τσώρτσιλ

Featured Posts
  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon
  • Black Flickr Icon
  • Black Tumblr Icon

© 2016 by Emmanuelle A. | Glyfada | Athens | Greece