Γκάμπυ το όνομα της

May 10, 2018

1/10
Please reload

Featured Posts

Θυμάμαι

May 30, 2019

 

Στο βαζάκι δίπλα στην φωτογραφία του

υπάρχει πάντα ένα λουλούδι.

Η(οι) φωτογραφία(ες) του είναι δε, τοποθετημένη(ες)

σε καίρια σημεία του σπιτιού

ώστε να είναι πάντα στην παρέα μας.

Όπως είναι πάντα και στην σκέψη μου.

 

Δεν υπήρξα όμως τυπικά συνεπής.

Στο κοιμητήριο πήγα λίγες φορές.

Κι αυτές στην αρχή.

Απέφευγα τα τρισάγια,

τα Ψυχοσάββατα, τα κόλλυβα.

Όλα.

Όχι ότι δεν πιστεύω, αντίθετα.

Όμως η δική μου πίστη

εκφράζεται και με τον δικό μου τρόπο.

 

Ακόμα και σήμερα

αν με ρωτήσεις πόσα χρόνια λείπει

πότε έφυγε,

δεν μπορώ να σου απαντήσω

πριν κάνω τους περίεργους υπολογισμούς μου.

 

Ήταν η χρονιά που βάφτισα την Ξένια.

-Στην βάφτιση δεν ήρθε.

Δεν ένιωθε καλά, δεν είχε διάθεση.-

Η Ξένια τότε ήταν ενός.

Τώρα είναι οχτώ.

Άρα το 2012.

 

Ήμασταν στο μαιευτήριο.

Ευχές για το νέο μωρό ενός φίλου.

23 Μαΐου τα γενέθλια.

Δεν ξέρω γιατί, αυτά δεν τα ξεχνώ ποτέ.

Στην επιστροφή τηλεφώνησε ο αδελφός μου.

«Δεν είναι καλά.Πρέπει να τηλεφωνήσουμε στον γιατρό».

Την επόμενη μπήκε στο νοσοκομείο.

Σε μια εβδομάδα ακριβώς έφυγε.

Κρατώντας μου το χέρι.

Άρα 31 Μαΐου.

 

Αρνείται ο εγκέφαλος μου

να καταγράψει την ημερομηνία.

Αρνείται να καταγράψει αυτή την πραγματικότητα.

Ίσως πάλι να φταίει

και η έμφυτη άρνηση μου

να έρχομαι ευθέως αντιμέτωπη

με καταστάσεις αρνητικές.

Δικό του χαρακτηριστικό αυτό.

Μεγάλο ελάττωμα.

Κληρονομιά μου.

 

Δεν ξέρω γιατί γράφω.

Είχα καιρό να το κάνω.

Ήθελα όμως να του μιλήσω.

Γιατί εγώ θυμάμαι.

Φοβάμαι όμως μην ξέχασε εκείνος.

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon
  • Black Flickr Icon
  • Black Tumblr Icon

© 2016 by Emmanuelle A. | Glyfada | Athens | Greece