Γκάμπυ το όνομα της

May 10, 2018

1/10
Please reload

Featured Posts

Ντρέπομαι

 

Εικόνες φρίκης

πόνου

ντροπής.

 

Ντροπής.

Απερίγραπτης ντροπής!

 

Πονάει βαθιά η ψυχή μου.

 

Μικρά πληγωμένα παιδιά
γονείς που μαζεύουν τα κομμάτια τους
ηλικιωμένοι σε απόγνωση
άνθρωποι που αγνοούνται 

άνθρωποι που υποφέρουν
σακατεύονται

ορφανεύουν.

Άνθρωποι που χάθηκαν.
Άνθρωποι που έχασαν τα πάντα
λιγότερα
την ίδια τη ζωή.

 

Κι εμείς τι;

Ζούμε.

Συνεχίζουμε.

 

Διαβάζουμε τις ειδήσεις.

Βλέπουμε τις εικόνες

στιγμιαία ανατριχιάζουμε

κι άλλες φορές προσπερνάμε

γιατί δεν αντέχουμε τέτοια φρίκη.

 

Γυρίζουμε σελίδα

αλλάζουμε κανάλι

σαν να πρόκειται για ταινία

που προβάλλει σκηνές τρόμου.

 

Κι όμως κάπου εκεί έξω

όχι μακριά όπως φαίνεται τελικά

οικογένειες διαλύονται
οικισμοί αποδεκατίζονται.

 

Άνθρωποι απλοί, αθώοι
σαν εσένα, σαν εμένα
σαν όλους εμάς,

χάνουν σπίτια

περιουσίες

κόπους μιας ζωής

οικογένειες.

 

Βρέφη, νήπια, παιδιά

υποφέρουν.

Βιώνουν καταστάσεις φρικτές

που ο νους δεν χωράει.

"Να εύχεσαι να μην σου δώσει ο Θεός

όσα μπορείς να αντέξεις"

έλεγε η γιαγιά μου.

 

Θυμώνω.

Και λυπάμαι βαθιά.

Ντρέπομαι όμως βαθύτερα.
 
Ντρέπομαι για μένα
για σένα
για όλους μας.
 
Ντρέπομαι που οι κυβερνήσεις μου

δεν είχαν ποτέ σχέδιο
δεν ενημέρωσαν

δεν προστάτεψαν
δεν πρόβλεψαν
δεν φρόντισαν.
 
Ντρέπομαι που λέγομαι άνθρωπος.

 

Ντρέπομαι που θεωρούμαι πολιτισμένη.
 

Ντρέπομαι που νιώθω βουβή,
μικρή κι αδύναμη
απέναντι σε αυτή τη καταστροφή.

 

Ντρέπομαι που υπάρχουν στιγμές που το μυαλό μου φεύγει

και η σκέψη μου δεν είναι εκεί

σε όλους όσους υποφέρουν.

 

Ντρέπομαι που σκέφτομαι.

Θα μπορούσαμε να είμαστε κι εμείς εκεί.

Ήμασταν κι εμείς εκεί

μόλις λίγες ώρες πριν.

Και υπήρξαμε τυχεροί.

 

Ντρέπομαι που δεν σκέφτομαι.

Θυμώνω, βαριέμαι, τσακώνομαι

παραπονιέμαι, γκρινιάζω, κατσουφιάζω

χωρίς να αναλογίζομαι καθημερινά πόσο τυχερή είμαι

που έχω την οικογένεια μου

τα αγόρια μου, το κορίτσι μου

το σπίτι μου, τη δουλειά μου

τη ζωή μου.

Αξίες και μια καθημερινότητα δεδομένη στο μυαλό όλων μας.

Και στο μυαλό όσων τελικά τα έχασαν

ή χάθηκαν

έτσι ξαφνικά.

 

Ντρέπομαι που δεν έχω λόγια
να εκφράσω τον πόνο
το κενό της ψυχής

 και την αγάπη μου
σε όλους εκείνους τους αγνώστους που επλήγησαν,
αλλά κυρίως στους φίλους μου
που έζησαν στο πετσί τους
αυτή την ανείπωτη καταστροφή.

Ντρέπομαι που το ανθρώπινο είδος
έγινε το πιο σαρκοβόρο των σαρκοβόρων θηρίων.
Θηρίο που θρέφεται από τον πόνο
την απραξία, την απανθρωπιά.
 
Ντρέπομαι που κάνω σκέψεις για το μέλλον
σαν αυτό το παρόν να μην υπάρχει.

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon
  • Black Flickr Icon
  • Black Tumblr Icon

© 2016 by Emmanuelle A. | Glyfada | Athens | Greece