Μικρές Καθημερινές Ιστορίες


Ετοιμαζόμαστε να βγούμε βόλτα.


Εμμανουέλα: Σε 5’ ξεκινάμε. Ετοιμαστείτε!

Με το ετοιμαστείτε γνωρίζουν πως εννοώ παπούτσια, νερό, τσάντα, κλείσιμο παραθύρων. Εμφανίζεται μπροστά μου η Μαργκώ ντυμένη Αλίκη. Φόρεμα, παπούτσια, τσάντα, βραχιόλια, καπέλο, κολιέ, τα πάντα.

Μαργκώ: Έτοιμη!

Χαμογελάω Μπαίνω στο δωμάτιο της. Δεν έχει κλείσει το παράθυρο. Το κλείνω. Αρχίζει το κλάμα. Μ: (τσιρίζει) Εγώ θέλω να κλείσω το παράθυρο! Ε: Δεν το ήξερα μωρό μου. Έλα να κλείσεις τα δικά μου. Έχω δυο!

(προσπαθώ να την δελεάσω προχωρώντας προς το δικό μου δωμάτιο) Μ: Το δικό μου θέλω σου λέω! Άνοιξε το! (ακολουθεί τσιρίζοντας) Ε: Δεν είναι ωραίος ο τρόπος που μιλάς. Έλα να κλείσεις τα δικά μου. Δεν υπάρχει διαφορά. Μην τσακωθούμε για ένα παράθυρο. Μ: Όχι! (τσιρίζει πιο δυνατά) Ε: Δεν πειράζει αν δεν θέλεις. Θα τα κλείσω εγώ. Μόνο να μην τσακωνόμαστε. Δεν μου αρέσει. Μ: Θέλω να κλείσω το δικό μου! (εξακολουθεί στο ίδιο μοτίβο) Ε: Τότε μπορείς να πας να το ανοίξεις, ώστε να το κλείσεις πάλι ξανά. Μ: Όχι! Ήθελα να το κλείσω! (συνεχίζει τον παραλογισμό) Σαν από μηχανής θεός, εμφανίζεται ο Κωνσταντίνος ο οποίος υπομονετικά τόση ώρα περιμένει να «ετοιμαστούμε» για να βγούμε βόλτα. Κ: Πήγαινε να το κλείσεις. Στο άνοιξα! Μ: Πάω... (μυξοκλαίει) Ώρες μετά, έχουμε παίξει, έχουμε φάει, έχουμε επιστρέψει,

έχουμε κάνει τα μπάνια μας και ξαπλώνει για ύπνο. Ε: Καληνύχτα ζωή μου. Όνειρα γλυκά! (τη φιλάω) Μ: Καληνύχτα καλύτερη μαμά του κόσμου. Και συγγνώμη για πριν. Ε: Γιατί ζητάς συγγνώμη κοριτσάκι μου; Μ: Για πριν. Στο δωμάτιο μου. Για τις ταακωνιές για το παράθυρο! Λιώνω...


Featured Posts