Την βάλαμε την κουλούρα


Ξάπλωσα νωρίς γιατί κρύωνα. Πότε βλέπω Voice (Ρουβίτσα γαρ), πότε διαβάζω ειδήσεις. Το αγόρι παραδόξως δεν έχει ξαπλώσει ακόμα. Από τις σπάνιες φορές που ξαπλώνω πρώτη. Ακούω που κάτι σκαλίζει στο γραφείο. Η αλήθεια είναι πως όσο καθυστερεί, τόσο "φορτώνω". Έχω την εντύπωση πως ψάχνει λογαριασμούς κι αυτές οι δουλειές δεν γίνονται τέτοια ώρα, πριν τον ύπνο. Πως να κοιμηθείς καλά, όταν λίγο πριν κοιτάς λογαριασμούς. Γίνεται; Δεν γίνεται.

Φορτώνω, αλλά δεν μιλάω. Κυρία. Κάνω ασκήσεις ψυχραιμίας και περιμένω. Η ώρα περνάει.

Εξακολουθεί να μην έρχεται. Εξακολουθεί να σκαλίζει κουτιά. Εξακολουθώ να περιμένω. Φημίζομαι για την υπομονή μου, φημίζομαι όμως και για την περιέργεια μου. Σηκώνομαι λοιπόν.

Τον βρίσκω καθισμένο στο πάτωμα, δίπλα του ένα κουτί ανοιχτό και γύρω του σκόρπιες φωτογραφίες. Τις κοιτάει και γελάει. Μόνος του. Και μονολογεί. Τι ωραία! Τι ωραία μέρα! Πόση χαρά. Πόση ευτυχία! Αβίαστη ευτυχία. Τι γυναίκα! Δεν υπάρχει άλλη τέτοια γυναίκα! Άλλο πάλι και τούτο, αναφωνώ. Γυρίζει και με κοιτάει. Δεν είχε αντιληφθεί πως στεκόμουν εκεί κάποια λεπτά. Κοίτα τι βρήκα μου λέει. Κοίτα ποσό όμορφα είχαμε περάσει. Πόσο όμορφη ήσουν! Πόσο όμορφη είσαι γυναικάρα μου! Δεν υπάρχει άλλη γυναίκα σαν εσένα... (εδώ χρησιμοποίησε και χαρακτηρισμούς

που αδυνατώ να μεταφέρω γιατί κοκκινίζω) Κοιτούσε τις φωτογραφίες του γάμου μας. Του γάμου μας, που έγινε τέτοια μέρα 9 χρόνια πριν. 9 χρόνια. Ακούγονται τόσα πολλά. Συνέβησαν τόσα πολλά. Περάσαμε τόσα πολλά. Και συνεχίζουμε. Και είμαι ακόμα η γυναικάρα του. Και είναι ακόμα το αγόρι μου.

Χωρίς ζήλιες, χωρίς σκηνές, χωρίς βαρύγδουπες δηλώσεις. Με απόλυτο σεβασμό σε αυτό που ο καθένας μας είναι. Με κατανόηση των αναγκών της ψυχής μας. Με στήριξη στις επιλογές μας. Με άπλετη ελευθερία. Με δυο υπέροχα παιδιά. Με όνειρα. Πολλά όνειρα. Και με ταξίδια και περιπέτειες. Και με πολύ γέλιο. Και χορό και αστεία και παιχνίδια. Και διαφωνίες και κόντρες. Και κλάματα μερικές φορές. Όλα στο παιχνίδι είναι. Γιατί για εμάς, δεν παντρευτήκαμε. Εμείς "τα έχουμε", όπως όταν πηγαίναμε σχολείο. Και σαν παιδιά, τα ζούμε όλα με ένταση και πάθος. Τα ζούμε όλα στα άκρα. Και έτσι πορευόμαστε αναμένοντας τη συνέχεια. ΥΓ: Ψιτ, μπιμπί, μένω εδώ!


Featured Posts
  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon
  • Black Flickr Icon
  • Black Tumblr Icon

© 2016 by Emmanuelle A. | Glyfada | Athens | Greece