Γκάμπυ το όνομα της

May 10, 2018

1/10
Please reload

Featured Posts

ο Ηλίας

 

 

Ο Ηλίας υπήρξε ο καθηγητής μου στα μαθηματικά.

Όχι στο σχολείο,

αλλά σε εκείνα τα ιδιαίτερα που με έβαλαν οι γονείς μου να κάνω στην Β´ Λυκείου.

(Υπήρχε βλέπεις μια άρνηση στο να καταλάβουν

πως με απασχολούσαν μόνο οι τέχνες).

 

Τα μαθηματικά δεν μου άρεσαν.

Μέχρι τότε.

Ο Ηλίας όμως με έμαθε να τα λατρεύω.

Ναι με έμαθε. Δεν με έκανε.

 

Με έμαθε να λύνω τα ´Ορια, τις Συναρτήσεις, τα Ολοκληρώματα.

Να κατανοώ τα Θεωρήματα, τις Εικασίες και τα Αξιώματα.

Κυρίως όμως με έμαθε να οργανώνω τη δουλειά μου,

τα βιβλία και τα τετράδια μου,

τη σκέψη μου.

Με έμαθε να δουλεύω υπό την πίεση του χρόνου,

να δίνω προσοχή στις λεπτομέρειες

να φοβάμαι μόνο τον εαυτό μου.

Και μόνο από τον εαυτό μου να έχω απαιτήσεις.-

 

Τον Ηλία στο μάθημα τον φοβόμουν.

Ή τον ντρεπόμουν.

Δεν μπορώ απόλυτα να ξεχωρίσω τι από τα δυο ένιωθα τότε.

Ήταν όμως αυτή η αφοπλιστική ειλικρίνειά του και η ευθύτητά του,

που με έκαναν να θέλω να ανοίξει η γη να με καταπιεί

κάθε φορά που με "έπιανε" αδίαβαστη.

(Είπαμε είχα το μυαλό μου αλλού.

Όχι στους έρωτες. Στις τέχνες!).

 

Μεγαλώνοντας εκτίμησα ιδιαίτερα όσο μου έμαθε.

Αναρωτήθηκα ακόμα κάποιες φορές,

τι θα είχε γίνει αν κάποτε τον είχα ακούσει.

Και σταμάτησα να τον φοβάμαι.

 

Απόψε λοιπόν, λίγα λεπτά πριν,

διάβασα ένα κείμενο που έγραψε για το σχολείο του.

Το ιστορικό σχολείο του,

που μετά από πολλά χρόνια ανοίγει σήμερα και πάλι τις πόρτες του σε νέους μαθητές.

 

Και συγκινήθηκα.

Κατάλαβα, πως σε διαφορετικές χρονικές περιόδους,

υπήρξαμε κάποτε στην ίδια θέση.

Υπήρξαμε κάποτε και οι δυο μαθητές...

 

Παραθέτω το κείμενο του, όπως ακριβώς το έγραψε εκείνος.

Ταξίδεψε κι εσύ μαζί του στις δικές σου αναμνήσεις.

 

Καλή σχολική χρονιά!

Του Ηλία Παπαφλωράτου

 

Πόσα χρόνια πέρασαν; Πολλά.

Από τις περιπτώσεις που το νούμερο δε βοηθά.

Μια φωτογραφία οποιουδήποτε απόφοιτου ...πριν και μετά

θα ήταν πιο χρήσιμο από το εξαγώμενο μιας αφαίρεσης χρονολογιών.

Χρόνια που μετρώνται με ζωή

και οι αριθμοί χάσκουν αμήχανα σε χαρές και βάσανα που γέμισαν το τότε ως το τώρα.

 

Μια ανακοίνωση του Τσάπαλη "από τη νέα χρονιά θα γίνεται Αρσακειάδες"...

μέσα στα γέλια που προκάλεσε σήμανε το τέλος μιας εποχής.

Μιας εποχής που εγώ και οι συνομήλικοι μου μόλις που προλάβαμε να γευθούμε.


Ένα χρόνο και δυό μήνες μόνο στη μετέπειτα γνωστή ως βίλα Αμαλία,

τότε ως Β' Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών

ή ακόμα πιο αναγνωρίσιμο για μας το Τσαπ-Τσαπ Κόλετζ μας.

 

Μια αυλή για 150 άτομα αύλιζε 1.500 μαθητές.

Βγαίναμε και από τους διαδρόμους άρχιζε το ξύλο...

Γεμάτοι ενέργεια εμείς οι πιτσιρικάδες των 13ων Μαΐων

πιασμένοι από το στρίμωγμα τρείς σε ένα δίπαγκο θρανίο της εποχής,

αρχίζαμε το τρέξιμο.

Αναπόφευκτα θα πέφταμε πάνω στον 17άρη νταή, και το ξύλο άρχιζε...

 

Τότε που το μπούλιγκ δεν το κατήγγειλες το διαχειριζόσουν,

σε ωρίμαζε, απουσία του προστάτη γονιού.

Τότε που στα Αρρένων έμπαινες παιδί και έβγαινες άντρας.

Τότε που ασφυκτιούσες από την περιρρέουσα βαρβατίλα

και ανυπομονούσες για το κουδούνι του σχολάσματος

που τρέχοντας πάλι για να προλάβεις το άλλο κουδούνι του Θηλέων,

να τη δεις, μπας και αυτή τη φορά σε προσέξει μπας και... Εις μάτην...

 

Πάλι τρέξιμο να προλάβεις στο Πεδίον του Άρεως το χώρισμα των ομάδων

να ξεσπάσεις την ηφαιστειογενή ενέργεια στη μπάλα.

Να ματώσεις γόνατα, να σχίσεις παντελόνια

να γυρίσεις σπίτι να τ'ακούσεις γιατί άργησες γιατί πως έγινες έτσι...

 

Το ειδικό βάρος του σχολείου δεν τόξερες.

Ούτε ότι στο θρανίο σου καθόταν ο Θοδ. Αγγελόπουλος, ο Λευτ. Παπαδόπουλος, ο Χρ. Γιανναράς,

ο Αλεξ. Φασιανός, ο Αναστάσιος Αλβανίας ήξερες.

Και να στο έλεγαν…
 

Ήξερες ότι οι γονείς σου δήλωσαν ψεύτικη διεύθυνση

για να πας σε αυτό το σχολείο

και όχι στο άλλο.

Τα υπόλοιπα τα ένοιωσες με τα χρόνια

και το ειδικό βάρος που λέγαμε

το συνειδητοποίησες αρκετά μετά την αποφοίτηση...

 

Καθηγητές-δάσκαλοι.

Άλλοι στην κορυφή, άλλοι προσιτοί να δοκιμάζεις τα όριά τους.

Αυστηρότητα αλλά και δημοκρατία σε ένα περιβάλλον, μια χώρα,

που κουμάντο έκαναν οι στολές και τα γαλόνια.
 

Με την μετακόμιση ξέσπασε και το Πολυτεχνείο.

Μια ανάσα δρόμος από το σχολειό μας.

Ρουφούσαμε πολιτική ορολογία της εποχής, μια επαναστατικότητα φώλιαζε στην εφηβεία μας.

 

Πήγαμε ανάποδα τα χρόνια εκείνα.

Πρώτα διαβάσαμε Βίλχεμ Ράϊχ και Καρλ Μαρξ

και μετά μυθιστορήματα με ζωή και έρωτες.

Πριν μάθουμε πως να της μιλήσουμε και πως να της φερθούμε

ξέραμε για την δικτατορία του προλεταριάτου...

 

Στη νέα μας στέγη,

"Αρσακειάδες" πια όπως μας είχε αποκαλέσει ο πιο cool ίσως γυμνασιάρχης εκείνης της εποχής,

μας βρήκε η μεταπολίτευση.

Ένας Αρμαγεδώνας που μας πήρε και μας σήκωσε,

μέσα όμως σε ένα σχολειό που συνέχιζε να μας προικίζει με εφόδια!

 

Τα καλύτερα μας χρόνια, τίτλος δανεικός από το σινεμά.

Διάβασμα, αλητεία και επανάσταση,

όλα μαζί σε ενα μεγάλωμα με πολύ πεζοδρόμιο, καθόλου facebook.

Εκεί στη Χέϋδεν και αργότερα στη Σουρμελή

μεταξύ των άλλων πολλών χρήσιμων και άχρηστων γνώσεων

μάθαμε να παίρνουμε την ευθύνη της ζωής μας

και των πράξεων μας.

 

Στη Χέϋδεν ερωτευτήκαμε το μπάσκετ.

Δραγουμάνος και Γεωργίου σε μια ομάδα με ιστορικές επιτυχίες,

ήταν οι πρώτοι …υπεύθυνοι.

Ακολούθησαν οι Καγκίδης, Ν.Παναγόπουλος και Θαν.Κατσούλας,

και η σκυτάλη έτοιμη για εμάς.

Αποβολές για την άγαρμπη επαναστατικότητα,

βραβεία στα μαθήματα και τον αθλητισμό,

βαθειές φιλίες με ρίζες που άντεξαν τόσα χρόνια

συνέθεταν τη σχολική μας καθημερινότητα.
 

Και μια πλατεία, η πλατεία Βικτωρίας, μας στέγαζε μετά το σχόλασμα.

Εμάς και τις νεανικές μας ανησυχίες.

Σε αυτήν την πλατεία μάθαμε όσα δεν "χωρούσαν" μέσα στις διδακτικές ώρες...

 

Σήμερα στη Χέϋδεν και Αχαρνών γωνία θα ξαναχτυπήσει μετά από δεκαετίες το κουδούνι.

Σε ένα κτίριο ανακαινισμένο -στολίδι όπως το δείχνουν οι φωτογραφίες-

θα ξανατρέξουν μαθητές.

Και κορίτσια αυτή τη φορά.

Άλλη εποχή...

 

Εφοδιασμένοι με smart phones και λογαριασμούς σ'όλα τα social media θα αγιαστούν σήμερα.

Δεν ξέρω αν η πεποίθηση μου είναι ρομαντική, σουρεαλιστική ή μεταφυσική.

Πιστεύω ότι η δυναμική του χώρου στιγματισμένη από τα παλιά

θα τους ταξιδέψει σε γνώσεις και εμπειρίες

με εκείνο τον μαγικό τρόπο που μόνο το Τσαπ-Τσαπ Κόλετζ μπορεί.

Και μόνο όσοι το βίωσαν μπορούν να το καταλάβουν…

 

Καλή σχολική χρονιά σε όλους

και ιδιαίτερα σε όσους σήμερα παραταχθούν εκεί:

Χέϋδεν και Αχαρνών γωνία!!

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon
  • Black Flickr Icon
  • Black Tumblr Icon

© 2016 by Emmanuelle A. | Glyfada | Athens | Greece