Πατέρας


Ήταν ψηλός.

Όμορφος. Πολύ όμορφος.

Οχι, δεν το λέω εγώ. Όλοι το έλεγαν.

Ήταν αντικειμενικά όμορφος!

Δεν γελούσε συχνά.

Ίσως όμως το συχνά, να μην είναι η σωστή λέξη.

Σίγουρα δεν γελούσε δυνατά.

Χαμογελούσε. Διακριτικά.

Λίγο πονηρά. Μάλλον γοητευτικά...

Του άρεσε η καλή ζωή και έτσι την έζησε.

Και έτσι την προσέφερε.

Του άρεσαν τα ταξίδια, οι εκδρομές,

η οδήγηση, τα γρήγορα αυτοκίνητα, η Formula 1.

Το μπάσκετ, αλλά και το ποδόσφαιρο.

Η φωτογραφία, η τεχνολογία, η ενημέρωση.

Η θάλασσα, το καλοκαίρι, το φρέσκο ψάρι.

Το καλό φαγητό & η μαγειρική.


Έκανε εκπληκτικά γεμιστά, μυθικό κοκκινιστό,

παραδοσιακό τριπολιτσιώτικο λαγωτό και μυρωδάτη σπανακόπιτα.

Κάπνιζε μανιωδώς,

έβλεπε ανελλιπώς ειδήσεις και διάβαζε καθημερινά εφημερίδα.

Ελεύθερο Τύπο.

Ηταν τακτικός, οργανωτικός -σχέδον υποχόνδριος-

και έκανε υπέροχα γράμματα.

Πληθωρικός αλλά ταυτόχρονα και ολιγαρκής.

Λιγομίλητος.

Αυστηρός.

Δίκαιος.

Ήσυχος.

Εύπιστος.

Μάλλον ντροπαλός.

Καλός άνθρωπος.

Μικρή τον φοβόμουν.

Ήθελε να μπορεί να επιβλέπει τις ζωές μας.

Ήταν απαιτητικός στις επιδόσεις μας στο σχολείο.

Αυστηρός στις εξόδους μας και το όχι

ήταν η συνηθισμένη απάντηση του,

σε όποια ερώτηση μας ξεκινούσε με το ρήμα "θέλω".

Όμως μας επιφύλασσε πάντα τα καλύτερα.

Ήθελε να απολαμβάνουμε τη ζωή...

Θα τον έλεγα και τολμηρό,

καθώς ακολουθούσε τις τολμηρές (για την εποχή) επιλογές της μαμάς,

όσες τουλάχιστον αφορούσαν στις ζωές μας.

Ίσως όμως να ήταν, οτι της είχε εμπιστοσύνη.

Αυτό μάλλον το ήξερε μόνον εκείνος.

Κάπως έτσι, από μια τέτοια τολμηρή επιλογή,

βρέθηκα στα 15 στην Αμερική για 3 μήνες.

Όταν έγινε παππούς, γνώρισα έναν νέο άνθρωπο.

Τρυφερό, γλυκό, υποχωρητικό.

Λάτρευε τα εγγόνια του!

Τους μαγείρευε τα αγαπημένα τους φαγητά,

καθόταν στα πατώματα για να παίξει μαζί τους,

δεν χαλούσε χατήρια,

μέχρι και πάνες που άλλαζε!

Νόμιζε κανείς, πως ζούσε πια μόνο για εκείνα.

Δυστυχώς, δεν πρόλαβε να τα γνωρίσει όλα.

Δεν πρόλαβε να γνωρίσει το μοναδικό μας κορίτσι,

που τόσο πολύ ήθελε να κάνω…

Φοβόταν τις αρρώστιες, αλλά όμως δεν προσπαθούσε να τις αποφύγει.

Σαν να το έλειπε το πείσμα για την ζωή.

Και το τσιγάρο… Αυτό το τσιγάρο...

Έτσι μας άφησε νωρίς.

Πολύ νωρίς.

Κι ήθελα λίγο ακόμα...

Χθες ήταν το Μεγάλο Ψυχοσάββατο.

Σήμερα η γιορτή του πατέρα.

Μια τυχαία σύμπτωση.

Μια σύμπτωση που με έκανε να πιστεύω πως θα μου δώσει κάποιο σημάδι.

Ναι, κάποιο σημάδι.

Γιατί κι εγώ, όπως κάθενας από εμάς που έχουμε χάσει έναν άνθρωπό μας,

πιανόμαστε από οτιδήποτε μπορεί να μας δώσει την παραμικρή ελπίδα

για ένα τους σημάδι.

Κάτι που θα μας δείξει πως δεν μας άφησε τελικά…

Η νύχτα δεν τελείωσε.

Ακόμα περιμένω.


Featured Posts