Γκάμπυ το όνομα της

May 10, 2018

1/10
Please reload

Featured Posts

Ας μιλήσουμε για την αληθινή μητρότητα

December 7, 2015

 

Repost from 31 ebdomades

 

 

Η Εμμανουέλλα Αργυροπούλου φωτογραφίζει

το αληθινό πρόσωπο της μητρότητας.

Εγραψα κάποτε ότι η προωρότητα είναι ταμπού.

Ότι αποφεύγουμε να μιλάμε γι’ αυτήν.

Για τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε

ή αντιμετωπίζει το παιδί μας.

Για το πώς τη βιώσαμε εμείς ως γονείς.

Για το ακατανόητο του να λυπάσαι που γέννησες.

Για το δύσκολο «μετά» και όλα τα ανομολόγητα συναισθήματα της αγωνίας, 

της θλίψης, της απόστασης με τον σύντροφό σου,

της –μερικές φορές– δυστυχίας.

Κάποιοι μου απάντησαν ότι η προωρότητα δεν είναι ταμπού,

ότι σχεδόν λέω μπούρδες,

αφού εκείνοι πάντα δήλωναν περήφανα ότι το μωρό τους

είναι τεράστιος μαχητής και «φωτογράφιζαν»

δημοσίως όλες τις επιτυχίες του.

Και πως ξέρουν κι άλλους πολλούς γονείς που κάνουν το ίδιο.

Θέλω να σταθώ σε τρία πράγματα.

 

1. Το να μιλάς για την προωρότητα

δεν σημαίνει απλώς νιώθω περήφανος για το παιδί μου

και δεν θα κρύψω τίποτε.

Σημαίνει μιλάω ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ τις πτυχές της.

Ή τουλάχιστον αυτό εννοούσα εγώ.

 

2. Το να μιλάς για την προωρότητα σε μια ιντερνετική σελίδα

για την προωρότητα δεν σημαίνει ότι αυτό γίνεται ευρέως.

Τείνουμε να πιστεύουμε μερικές φορές ότι ο μικρόκοσμος της μπλογκόσφαιρας 

είναι όλος ο κόσμος εκεί έξω.

Δεν είναι.

 

3. Το να μιλάς για την προωρότητα

είναι το ίδιο με το να μιλάς για όλα τα άσχημα της μητρότητας.

Προϋποθέτει την ίδια ακριβώς ακομπλεξάριστη στάση

απέναντι στον εαυτό σο και στα πράγματα,

εκείνη που θα σε κάνει να παραδεχτείς:

μου τη δίνει να είμαι κλεισμένη στο σπίτι,

βαριέμαι μερικές φορές να παίζω με το παιδί μου,

με εκνευρίζει αφόρητα ο άντρας μου και αυτό, όχι,

δεν σημαίνει κάτι κακό.

Δεν είναι αχαριστία.

Δεν είναι ντροπή.

Απλώς δεν συνάδει με την εικόνα της αγίας μητέρας.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το οικοδόμημα της ροζ μητρότητας γκρεμίστηκε πολύ νωρίς για μένα, 

επειδή λόγω των περιστάσεων,

είδα κατάματα την γκρίζα ζώνη της.

Αυτό όμως μου επιτρέπει να αντικρίζω την κάθε-άλλο-παρά-ροζ πλευρά της 

και σε εκείνες τις μαμάδες που έζησαν μια και δυo

και τρεις ευτυχισμένες γεννήσεις.

Μια πλευρά που περιλαμβάνει πότε θλίψη,

πότε αγωνία, κατάθλιψη, μοναξιά, συζυγική κόντρα,

κούραση, βαρεμάρα, αίσθημα ότι χάνεις τον εαυτό σου,

χωρίς κανένα από αυτά να σημαίνει

ότι δεν είσαι περήφανη ή δεν αγαπάς τα παιδιά σου.

 

Η φίλη μου η Στέλλα έγραψε σχετικά αυτό.

 

Και η καινούργια μου φίλη, η Εμμανουέλλα,

θέλει να το φωτογραφίσει.

Να φωτογραφίσει δλδ το καθημερινό, φυσιολογικό,

αληθινό πρόσωπο της μητρότητας.

Αφού διαβάσετε για το πρότζεκτ της εδώ,

να σας πω ότι εγώ θα φωτογραφηθώ για εκείνη.

Και εκείνη θα εντάξει το πρόσωπο της προωρότητας

στο πρότζεκτ της.

Είναι η φωτογράφος που θα αναλάβει να κάνει τη φωτογράφιση

με τα πρόωρα παιδιά μας,

μόνο που οι λήψεις θα περιλαμβάνουν κι εμάς.

Και αμέσως μόλις πάρω τις δικές μου φωτογραφίες στα χέρια μου,

θα τις ανεβάσω για να με ακολουθήσετε αν συμφωνείτε.

Γιατί το να μιλάς για την προωρότητα σημαίνει

ότι μιλάς και δείχνεις όλες τις πτυχές της.

Τι λέτε;

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon
  • Black Flickr Icon
  • Black Tumblr Icon

© 2016 by Emmanuelle A. | Glyfada | Athens | Greece