Γκάμπυ το όνομα της

May 10, 2018

1/10
Please reload

Featured Posts

η 10η Ιουνίου

June 10, 2015

 

Γεννήθηκα στην Αθήνα ένα ζεστό πρωινό του Ιουνίου,

γεγονός που έμελε να σημαδέψει την συναρπαστική μου ζωή,

καθώς η μέρα των γενεθλίων μου,

η 10η Ιουνίου,

συνέπιπτε πάντα με το κλείσιμο των σχολείων

και την έναρξη των καλοκαιρινών διακοπών.

Κάτι που με έκανε να πιστεύω

πως γεννήθηκα για να φέρνω τις διακοπές

και να ζω τα όμορφα ταξίδια!

 

΄Ετσι, τα γενέθλια μου ήταν αληθινή μέρα γιορτής.

Δεν γιόρταζα τα χρόνια που πέρασαν,

ούτε και πρόσμενα αυτά που θα έρθουν.

 

Γιόρταζα την ύπαρξή μου.

Γιόρταζα το καλοκαίρι και τις διακοπές που έρχονταν,

τον ήλιο, τη θάλασσα.

Γιόρταζα. Αληθινά.

Χαμογελούσα και δεχόμουν ευχές.

Χόρευα & προσμονούσα εκπλήξεις

(πως μου αρέσουν αυτές οι εκπλήξεις...).

Λουλούδια, τούρτες, κεράκια.

Happy Birthday και όλα τα συναφή.

 

Μικρό παιδί. Κάθε χρόνο!

Εκεί, γύρω στα 7, μπορεί και 8.

Από την 1η Ιουνίου μετρούσα αντίστροφα περιμένοντας αυτή τη μέρα.

 

Μέχρι χθες.

Χθες, που τα γενέθλια μου συνέπεσαν

με την κατα(π)ληκτική σχολική γιορτή του γιού μου.

Του Κωνσταντίνου μου, που χθες τελείωσε την Πρώτη Δημοτικού.

 

Και κάπου εκεί,

ανάμεσα στη μουσική, τον χορό και τα τραγούδια,

ανάμεσα στα "λευκά μανιταράκια" κοριτσάκια

και τα "πράσινα γρασιδάκια" αγοράκια, όλα άλλαξαν.

 

Κάπου εκεί, εντόπισα το ανήσυχο βλέμμα του γιού μου,

που έψαχνε ένα άλλο οικείο βλέμμα

για να πιαστεί και να πάρει κουράγιο.

 

΄Οπως έκανε κάθε μέρα όλη αυτή τη χρονιά που πέρασε.

΄Εψαχνε στο βλέμμα μου την επιβεβαίωση και την επιβράβευση.

Με ρωτούσε για να μαθαίνει και με μάθαινε ότι του μάθαιναν.

 

΄Εγραψα ορθογραφίες, μαθηματικά, αντιγραφές.

΄Επαιρνα Α, άλλωτε με τόνο κι άλλωτε χωρίς...

΄Οχι, όχι τα δικά του!

Δικά μου. Μόνο δικά μου!

Ασκήσεις που έφτιαχνε εκείνος για μένα.

Ασκήσεις που εκείνος διόρθωνε κι εκείνος βαθμολογούσε.

 

Έτσι, για να νιώθουμε το ίδιο.

Για να κάνουμε το ίδιο.

Για να είμαστε στην ίδια θέση.

Και ήμασταν.

Και θα είμαστε.

 

Και κάθε χρόνο, την 1η Ιουνίου,

θα εξακολουθώ να μετράω αντιστροφα τις μέρες.

Όχι όμως περιμένοντας να γιορτάσω την υπαρξή μου,

αλλά τη δική του.

 

Γιατί κάθε χρόνο, αυτή τη μέρα,

το αγόρι μου θα ανεβαίνει ένα ακόμα σκαλοπάτι

στο μονοπάτι της γνώσης,

της εκπαίδευσης, του προβληματισμού & της συνειδητοποίησης.

 

Κάθε χρόνο, αυτή τη μέρα,

το αγόρι μου θα γιορτάζει το  δικό του καλοκαίρι

και τις δικές του διακοπές που έρχονται.

 

Κι εγώ θα είμαι πάντα κάπου εκεί.

Να μπορεί να βρίσκει το βλέμμα μου.

Να μπορώ να το θαυμάζω και να το καμαρώνω...

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon
  • Black Flickr Icon
  • Black Tumblr Icon

© 2016 by Emmanuelle A. | Glyfada | Athens | Greece