Αναζήτηση
  • Emmanuelle A.

Κάθε Ιούνιο περίπου στις 10


Γεννήθηκα στην Αθήνα ένα ζεστό πρωινό του Ιουνίου,

γεγονός που έμελλε να σημαδέψει την συναρπαστική μου ζωή,

καθώς η μέρα των γενεθλίων μου,

η 10η Ιουνίου,

συνέπιπτε πάντα με το κλείσιμο των σχολείων

και την έναρξη των καλοκαιρινών διακοπών.

Κάτι που με έκανε να πιστεύω

πως γεννήθηκα για να φέρνω τις διακοπές

και να ζω τα όμορφα ταξίδια!

Έτσι, τα γενέθλια μου ήταν αληθινή μέρα γιορτής.

Δεν γιόρταζα τα χρόνια που πέρασαν,

ούτε και πρόσμενα αυτά που θα έρθουν.

Γιόρταζα την ύπαρξή μου.

Γιόρταζα το καλοκαίρι και τις διακοπές που έρχονταν,

τον ήλιο, τη θάλασσα.

Γιόρταζα.

Αληθινά.

Χαμογελούσα και δεχόμουν ευχές.

Χόρευα & προσμονούσα εκπλήξεις

(πως μου αρέσουν αυτές οι εκπλήξεις...).

Λουλούδια, τούρτες, κεράκια.

Happy Birthday και όλα τα συναφή.

Μικρό παιδί. Κάθε χρόνο!

Εκεί, γύρω στα 7, μπορεί και 8.

Από την 1η Ιουνίου μετρούσα αντίστροφα περιμένοντας αυτή τη μέρα.

Αυτό μέχρι το 2015.

Το 2015 που το μικρό μου αγόρι τελείωσε την Α Δημοτικού.

Εκείνη τη χρονιά τα γενέθλια μου συνέπεσαν

με την κατα(π)ληκτική σχολική γιορτή του σχολείου του.

Την πρώτη σχολική γιορτή του γιου μου.

Του Κωνσταντίνου μου.

Και ήταν τότε,

κάπου εκεί,

ανάμεσα στη μουσική, τον χορό και τα τραγούδια,

ανάμεσα στα "λευκά μανιταράκια" κοριτσάκια

και τα "πράσινα γρασιδάκια" αγοράκια,

που όλα άλλαξαν.

Κάπου εκεί, εντόπισα το ανήσυχο βλέμμα του παιδιού μου,

που έψαχνε ένα άλλο οικείο βλέμμα

για να πιαστεί και να πάρει κουράγιο.

Όπως έκανε κάθε μέρα όλη εκείνη τη χρονιά που πέρασε.

στο βλέμμα μου την επιβεβαίωση και την επιβράβευση.Έψαχνε

Με ρωτούσε για να μαθαίνει

και με μάθαινε ότι του μάθαιναν.

Έγραψα ορθογραφίες, μαθηματικά, αντιγραφές.

άλλοτε με τόνο κι άλλοτε χωρίς.Έπαιρνα Α,

, όχι τα δικά του!Όχι

Δικά μου. Μόνο δικά μου!

Ασκήσεις που έφτιαχνε εκείνος για μένα.

Ασκήσεις που εκείνος διόρθωνε κι εκείνος βαθμολογούσε.

Έτσι, για να νιώθουμε το ίδιο.

Για να κάνουμε το ίδιο.

Για να είμαστε στην ίδια θέση.

Και ήμασταν.

Και θα είμαστε.

Όπως ήμασταν στην Πρώτη

και στην Δευτέρα και στην Τρίτη

θα συνεχίσουμε να είμαστε και σε όσες τάξεις θα έρθουν.

Και κάθε χρόνο, την 1η Ιουνίου,

θα εξακολουθώ να μετράω αντίστροφα τις μέρες.

Όχι όμως προσμένοντας να γιορτάσω την ύπαρξή μου,

αλλά τη δική του.

Γιατί κάθε χρόνο, αυτή τη μέρα,

το αγόρι μου θα ανεβαίνει ένα ακόμα σκαλοπάτι

στο μονοπάτι της γνώσης,

της εκπαίδευσης,

του προβληματισμού & της συνειδητοποίησης.

Κάθε χρόνο, αυτή τη μέρα,

το αγόρι μου θα γιορτάζει το δικό του καλοκαίρι

και τις δικές του διακοπές που έρχονται.

Κι εγώ θα είμαι πάντα κάπου εκεί.

Να μπορεί να βρίσκει το βλέμμα μου.

Να μπορώ να το θαυμάζω και να το καμαρώνω...


134 προβολές
  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon
  • Black Flickr Icon
  • Black Tumblr Icon

© 2016 by Emmanuelle A. | Glyfada | Athens | Greece