«Εσύ μην μιλάς αφού δεν έχεις παιδιά»

Emmanuelle A.
May 4, 2017
2 min read

Updated: Mar 6, 2023

Χθες βράδυ, πριν κοιμηθώ,

διάβασα το άρθρο "Χωρίς παιδιά: δικαίωμα ή «αναπηρία»;" του Κοσμά Βίδου

(τον παρακολουθώ από τότε που μόνο έντυπος ήταν)

και βάλθηκα να σχολιάσω.

Το σχόλιο μου έγινε σκέψη

και τις σκέψεις μου εγώ

τις σημειώνω εδώ.

2 τα βιολογικά μου παιδιά.

1 ακόμα τετράποδο μαλλιαρό.

1 εκείνο που επέλεξα για σύντροφο ζωής κι

1 αυτό που ζει μέσα μου χρόνια πολλά.

5 στο σύνολο.

5 τα παιδιά.

5 διαφορετικές προσωπικότητες στο ίδιο σπίτι.

Πανηγύρι!

Μεγαλώνω 2

συγκατοικώ με άλλα 2

και κανένα από αυτά τα 4

δεν καταπίεσε

δεν εξαφάνισε

δεν περιόρισε

εκείνο που ζει μέσα μου.

Αντίθετα.

Υπάρχουν εκείνες οι φορές που το ξεσηκώνουν

το τραβούν απ´ το χέρι

και το βγάζουν συχνότερα έξω.

Το παιδί που κρύβεις και μεγαλώνεις μέσα σου,

δεν είναι ο λόγος να μην κάνεις | μεγαλώσεις παιδί.

Το παιδί που κρύβεις μέσα σου

είναι εκείνο που θα σε κάνει καλύτερο γόνιο.

Είναι εκείνο που θα σε βάλει στο μυαλό του,

στο συναίσθημα του,

στο παιχνίδι του.

Μην το χρησιμοποιείς λοιπόν σαν δικαιολογία.

Δεν είναι.

Είναι δικαίωμα σου,

είναι δικαίωμα του καθενός η ατεκνία.

(κι αν η λέξη σου ακούγεται άσχημα

ίσως να σκεφτείς ξανά την απόφαση σου αυτή).

Δικαίωμα κι επιλογή.

Κι αυτό λέγεται ζωή.

Κανείς δεν μπορεί να σου στερήσει τη ζωή

και σε κανέναν να μην απολογηθείς γι' αυτήν.

Οι γονείς

η παράδοση

η κοινωνία

μας μεγαλώνουν να αναλαμβάνουμε

και να φέρνουμε σε πέρας υποχρεώσεις.

Με μεγαλύτερη,

την υποχρέωση έναντι όλων τους

να κάνουμε και να αναθρέψουμε παιδιά.

Κάποιοι τα παιδιά τα κάνουμε συνειδητά,

προσπαθώντας να τα μεγαλώνουμε ελεύθερα, ανεξάρτητα,

χαμογελαστά.

Προσπαθούμε,

κι αυτό σημαίνει πως τα μεγαλώνουμε καλά.

(όσο καλά γνωρίζουμε τελοσπάντων).

Αρκεί που τους δίνουμε τον καλύτερο μας εαυτό.

Στους ασυνείδητους δεν θα αναφερθώ καθόλου.

Κάποιοι άλλοι,

πιο ώριμοι, πιο ανεξάρτητοι,

ίσως και πιο δυνατοί,

ξεπερνούν τα πρέπει της ανατροφής τους,

αναζητούν νέα μονοπάτια στη ζωή

και δημιουργούν.

Πολλούς δε από αυτούς

τους γράφει η ιστορία.

Είμαι άνθρωπος δημιουργικός,

ίσως όμως το μεγαλύτερο μου δημιούργημα

να είναι τα παιδιά μου.

Κι αυτό δεν θα με γράψει στην ιστορία

(ακόμα κι αν τα παιδιά μου γραφούν στην ιστορία,

εγώ θα είμαι στα ψιλά γράμματα).

Είναι σπουδαία και δύσκολη απόφαση

να επιλέξεις να μεγαλώσεις,

να αναθρέψεις,

να φροντίσεις,

να γνωρίσεις,

να καλλιεργήσεις

τον εαυτό σου.

Είναι μικρή διαφυγή

η αποφυγή αυτού,

με απώτερο σκοπό την ανατροφή

και την φροντίδα άγραφων πλασμάτων.

Τους γονείς τους θαυμάζω.

(Και δεν τους διαχωρίζω σε βιολογικούς και μη.