Αναζήτηση
  • Emmanuelle A.

Ο Σεπτέμβριος


Δύσκολος ο Σεπτέμβριος. Η δική μου πρωτοχρονιά. Η πρωτοχρονιά της μαμάς, του μαθητή, του επαγγελματία. (Ναι εμπίπτω σε όλες τις κατηγορίες, θα μου φέρει άραγε ο Άγιος Βασίλης τριπλό δώρο;!) Ο Σεπτέμβριος. Μια ανάσα από το καλοκαίρι. Μια ανάσα από τις διακοπές, την ξεγνοιασιά, τις ατελείωτες ώρες στη θάλασσα, τις καθημερινές βόλτες στα σοκάκια του νησιού. -Κλείνω τα μάτια. Ανάσα. Θάλασσα.- Μια ανάσα από τα πρωινά που το ξυπνητήρι δεν χτυπούσε στις 6:30 το πρωί για να προλάβεις το σχολικό, το πρωινό, το μωρό, το φαγητό, τις δουλειές, τη δουλειά. Το ξυπνητήρι δεν χτυπούσε καθόλου. Γιατί τα πρωινά στο νησί, ήταν γεμάτα θάλασσα, μύριζαν ελληνικό καφέ και σπιτικές μαρμελάδες, και ο χρόνος κυλούσε αβίαστα πάνω από το χάρτη, αναζητώντας τη νέα μας παραλία. -Κλείνω τα μάτια. Ανάσα. Ήλιος.- Μια ανάσα που με νύχια και με δόντια παλεύω να κρατήσω μέσα μου. Την κρατώ. Δεν θέλω να βγει. Κι ας ασφυκτιώ κάποιες φορές. Την θέλω εκεί. Την χρειάζομαι. Για να με επαναφέρει στο νησί, να γεμίζω μπαταρίες. -Κλείνω τα μάτια. Ανάσα. Ουρανός.- Πόσο δύσκολο όμως Θεέ μου. Πόσο δύσκολο να μείνει εκεί και να μην χαθεί ανάμεσα σε σχολικά, προσωπικά και επαγγελματικά προγράμματα. Πόσο δύσκολο να μην χαθεί ανάμεσα στην ιστορία, τα μαθηματικά ή το τένις. Στα αγγλικά, τα γαλλικά, τις υποχρεώσεις. Ανάμεσα στα γεμιστά, στους πυρετούς, τα σιρόπια, τα άπλυτα. Κι αυτή η αϋπνία με τρελαίνει. Ξάφνου όλες οι φοβίες έχουν ξυπνήσει μέσα μου και ξαγρυπνούμε όλες μαζί. Ξαπλώνω. Σηκώνομαι. Διψάω. Ξαπλώνω. Σηκώνομαι. Ελέγχω. Κλειδαριές, συναγερμούς, παράθυρα, μέτωπα, σκεπάσματα... Ξαπλώνω. Διαβάζω. Θα έρθει που θα πάει... -Κλείνω τα μάτια. Ανάσα. Το μπαλκόνι μας.- Το καλοκαίρι ο ύπνος με αναζητούσε μόνος του. Του άρεσε η αλμύρα στα μαλλιά μου, η ανάλαφρη σκέψη μου, το παγωμένο λευκό κρασί στο αίμα μου, τα βρόμικα πατούσια μου από την ξυπολυσιά. Μου έκανε μια αγκαλιά και σε μια στιγμή με κέρδιζε. Ούτε φοβίες, ούτε ανησυχίες, ούτε τίποτα. Αχ, αυτός ο Σεπτέμβριος. Μεταμορφώνει με μιας τα παιχνίδια μας, το ψάρεμα, τα ξενύχτια, τα γέλια και την ανεμελιά μας σε διάβασμα, lego, ξυπνητήρια, γκρίνια και υποχρεώσεις.

Κι ο καιρός. Κι αυτός ο καιρός δεν βοηθάει.

Τα αγαπημένα μου σανδάλια περιμένουν εκεί,

έξω από την ντουλάπα τους, πότε θα τα φορέσω ξανά.

Μαζί με τα μαγιώ και τις πετσέτες της θάλασσας.

Δεν ξέρουν ακόμα πως την θέση τους πήραν,

μάλλον οριστικά,

τα sneakers, τα chino και οι ζακέτες.

Σεπτέμβριε, η αλήθεια είναι πως έκανες οτι μπορούσες.

Γκρινιάξαμε, κρυώσαμε

και ζακέτα βάλαμε και αρρωστήσαμε.

Δεν θα σου πέρασε όμως. Έφυγες. Κι εγώ έχω την ανάσα μου. Και τα αγόρια μου. Και το κοριτσάκι μου. Και το καλοκαίρι μέσα μου! -Ανοίγω τα μάτια. Ανάσα. Πάμε στη θάλασσα.-


85 προβολές
  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon
  • Black Flickr Icon
  • Black Tumblr Icon

© 2016 by Emmanuelle A. | Glyfada | Athens | Greece