Αναζήτηση
  • Emmanuelle A.

"Οι επιχειρήσεις είναι οι άνθρωποί τους"


Όμορφο και ήσυχο το νησί. Απλά και γραφικά τα χωριά. Χαμογελαστοί και φιλόξενοι οι ντόπιοι. Γαλανές και παρθένες οι παραλίες.

Σε μια από αυτές, αγαπημένη μας, ήμασταν και σήμερα. Μπροστά μας,

σε δυο από τις λίγες ξαπλώστρες που υπάρχουν, μια οικογένεια. Οι γονείς, δυο γιοι -ένας έφηβος κι ένας μικρότερος- και μια μικρή κόρη. Μικρή, λίγο μεγαλύτερη απο την δική μου.

Η μαμά κοκέτα. Κατεβάζει τις ράντες από το μαγιώ μην κάνουν σημάδια, φοράει ψάθινο καπέλο, ανανεώνει το αντιηλιακό της υπενθυμίζοντας και στα παιδιά της να κάνουν το ίδιο, αλλάζει δεύτερο μαγιώ, επιμελείται του μαυρίσματος της γυρίζοντας πότε ανάσκελα και πότε μπρούμυτα, συμβουλεύει τον μικρό, που πλήττει φρικτά γιατί κανείς δεν παίζει ή δεν κολυμπάει μαζί του, να μαζέψει κανένα κοχύλι για να πάψει να βαριέται και σχολιάζει τις χαριτωμενιές της μικρής της κόρης που παίζει με το έφηβο κορίτσι της φιλικής τους παρέας.

Ο μπαμπάς, λίγο πιο μεγάλος και πιο βαρύς, πότε μιλάει στο τηλέφωνο και πότε συζητάει και γελάει με τον έφηβο γιο.

Τους χαζεύω. Η μικρή μου κοιμάται στην αγκαλιά μου, τα αγόρια μου ώρες κολυμπούν και παίζουν κι εκείνοι βρίσκονται ακριβώς μπροστά μου.

Θα μπορούσα θα μου πεις, να διαβάζω το βιβλίο μου, αλλά δεν το είχα πάρει μαζί. Δεκαπέντε μέρες τώρα δεν έχω καταφέρει να διαβάσω παρα μόνο 5 σελίδες. Η μικρή σπανίως κοιμάται μέσα στην ημέρα μονοπωλώντας έτσι τον χρόνο μου, και τα αγόρια μου όταν εκείνη κοιμάται, αποζητούν την παρέα μου. Έτσι λοιπόν τους χαζεύω.

Όμορφη οικογένεια. Με συνοχή και αρμονία. Αξιοπρεπής. Έτσι φαίνονταν. Έτσι νόμισα.

Αργότερα μέσα στην ημέρα διάβαζα τις σκέψεις ενός αξιόλογου φίλου,

που αφορούσαν σε μια επιχείρηση, τους υπαλλήλους και τους καταναλωτές της. Όχι, δεν αλλάζω θέμα. Θα καταλήξω. Σε ένα "διάλογο" σχολίων συμπεραίνεται λοιπόν,

ό,τι οι επιχειρήσεις είναι οι άνθρωποί τους.

Έτσι είναι ακριβώς. Οι επιχειρήσεις είναι οι άνθρωποί τους. Και τα κράτη είναι οι άνθρωποί τους. Κι ότι δίνουμε παίρνουμε. Και οτι είμαστε δεν φαίνεται πάντα.

Και η αξιοπρεπής, όμορφη και αρμονική οικογένεια έφυγε απο την παραλία. Έφυγε αφήνωντας πίσω της ένα χάος σκουπιδιών. Τσιπς πεταμένα στην άμμο, σακούλες, ποτήρια του καφέ, κουτάκια πορτοκαλάδας, χαρτιά.

Μην περιμένετε λοιπόν την ανάπτυξη. Δεν έρχεται.-

ΥΓ: Για τον γιο μου,

που φέτος έγινε ο πιο ενσυνείδητος Πρεσβευτής Καθαρών Θαλασσών,

κυκλοφορώντας καθημερινά στις παραλίες με την σακουλίτσα του,

μαζεύοντας καπάκια, χαρτιά, καλαμάκια και γόπες και που μου ζήτησε εντόνως

να δημοσιεύσω αυτή τη φωτογραφία του χάους.


0 προβολές
  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon
  • Black Flickr Icon
  • Black Tumblr Icon

© 2016 by Emmanuelle A. | Glyfada | Athens | Greece