23 Μαϊου 2012
- Emmanuelle A.
- May 23, 2016
- 1 min read
Updated: Mar 6, 2023
Είχαμε πάει στο μαιευτήριο.
Το Μητέρα νομίζω. Δεν θυμάμαι.
Είχε μόλις γεννήσει η νυν κουμπάρα μας το πρώτο της παιδάκι.
Το βαφτιστήρι μας.
Χάζευα τη θέα από το παράθυρο του διαδρόμου.
Ο ήλιος έδυε. Η Αθήνα ήταν μωβ.
Πένθιμο χρώμα.
Τώρα το συνδυάζω.
Στον δρόμο της επιστροφής χτυπάει το τηλέφωνο.
Ο μικρός.
Ο μπαμπάς έχει τρομερό πονοκέφαλο από το πρωί.
Δεν μπορώ να πάω.
Η γυναίκα που κρατούσε τον μικρό μου έπρεπε να φύγει.
Κι ο μπαμπάς ήταν λίγο γκρινιάρης τελευταία.
Μάλλον υπερέβαλε.
Από τότε που έμαθε πως ήταν άρρωστος
-ένα χρόνο είχαμε καταφέρει να του το κρύψουμε.
Τώρα θα έπρεπε να κάνει κάποιες χημειοθεραπείες-
είχε αρχίσει την γκρίνια και την άρνηση.
Η μεσαία πήρε τηλέφωνο τον γιατρό.
Να μην ανησυχούμε. Συμπώματα της αρρώστιας του.
Τον πήρα τηλέφωνο.
Το κεφάλι του πήγαινε να σπάσει.
Κοιμήσου, να ξεκουραστείς.
Θα τα πούμε το πρωί. Μου έχεις τάξει και γεμιστά αύριο.
Τομάτες και πιπεριές σε περιμένουν στην κουζίνα μου.
Άντε, κοιμήσου.
Έλεγα πως υπερβάλει πάλι.
Κοίμισα τον μικρό μου.
Κάθισα στον καναπέ όπως κάθε βράδυ.
Μόνη στην ησυχία.
Του έστειλα ένα μήνυμα.
Ένα μήνυμα που δεν πρόλαβε να απαντήσει.
Comments