Χαμήλωσε τη φωνή σου

Στην αμηχανία μου μιλάω πολύ.

Στη στεναχώρια μου γίνομαι σιωπή.

Στο άγχος μου, γίνομαι ήχος. Ένταση. Ρυθμός που ξεφεύγει.

«Χαμήλωσε τη φωνή σου», μου λένε.

Συχνά.

Ξανά και ξανά.

Και κάθε φορά, κάτι μέσα μου μικραίνει.

Κονταίνει.

Μαζεύεται.

Άρχισα να αναρωτιέμαι.

Μήπως δεν ακούω καλά;

Μήπως κάτι χάνω;

Μήπως γι’ αυτό φωνάζω;

Αλλά όχι.

Ακούω. Και ακούω πολύ.

Ακούω τα πάντα.Ακούω τους άλλους.Ακούω τους ήχους.Ακούω τις σιωπές.

Κυρίως όμως… ακούω εμένα.

Μέσα στο μυαλό μου δεν υπάρχει ησυχία.

Υπάρχει κίνηση.

Ρεύμα.

Σκέψεις που περνούν η μία πάνω στην άλλη.

Φωνές που μπλέκονται.

Ερωτήσεις που γεννιούνται πριν προλάβουν να απαντηθούν.

Εκατοντάδες σκέψεις.

Μαζί. Ταυτόχρονα.

Καμία δεν περιμένει τη σειρά της.

Και εγώ, κάπου εκεί ανάμεσα,προσπαθώ να πιάσω μία.

Μόνο μία.

Να τη βγάλω προς τα έξω. Να τη δώσω. Να την επικοινωνήσω.

Και τότε… υψώνω τη φωνή μου.

Όχι από θυμό.

Όχι από αγένεια.

Όχι από έλλειψη σεβασμού.

Αλλά από ανάγκη.

Μιλάω δυνατά για να ακουστώ μέσα στον ίδιο μου τον θόρυβο.

Μιλάω δυνατά για να ξεχωρίσω τη μία σκέψη από τις άλλες.

Μιλάω δυνατά για να δημιουργήσω χώρο.

Να ανοίξω δρόμο.

Είναι σαν να προσπαθώ να φωνάξω μέσα σε ένα δωμάτιο γεμάτο κόσμο.

Ο κόσμος είμαι εγώ.

Οι φωνές είμαι εγώ.

Ο θόρυβος είμαι εγώ.

Και όμως… θέλω απλώς να πω κάτι απλό.

Κάτι καθαρό.

Κάτι αληθινό.

Δεν είναι θέμα έντασης. Είναι θέμα ροής.

Δεν είναι θέμα αυτιών.Είναι θέμα εγκεφάλου.

Ο δικός μου εγκέφαλος δεν σιωπά εύκολα.

Δεν ταξινομεί με τάξη.

Δεν περιμένει.

Είναι νευροδιαφορετικός.

Και μέσα του… όλα συμβαίνουν μαζί.

Οπότε ναι.

Μπορεί να μιλάω δυνατά.

Μπορεί να μιλάω πολύ.

Αλλά κάθε λέξη είναι προσπάθεια.

Κάθε πρόταση είναι νίκη.

Κάθε φορά που καταφέρνω να πω αυτό που θέλω… είναι ησυχία.

Μια μικρή, πολύτιμη ησυχία.