Μητέρα

Μητέρα.

Μια λέξη μικρή.

Μια ζωή ολόκληρη.

Κανείς δεν σου λέει την αλήθεια για τη μητρότητα.

Σου μιλούν για την πρώτη αγκαλιά.

Για τη μυρωδιά του μωρού.

Για τα πρώτα βήματα.

Για τις γιορτές και τις ζωγραφιές.

Δεν σου μιλούν όμως για το πώς πεθαίνει σιωπηλά

ένα κομμάτι του εαυτού σου

για να γεννηθεί μια μάνα.

Δεν σου λένε πως από τη στιγμή που θα γίνεις μητέρα,

δεν θα ξανακοιμηθείς ποτέ πραγματικά ήσυχη.

Ακόμα κι όταν κοιμούνται τα παιδιά σου,

η ψυχή σου μένει άγρυπνη.

Ακούει ανάσες.

Φόβους.

Σιωπές.

Η μητέρα φοβάται συνέχεια.

Για όλα.

Για αυτά που έγιναν.

Για αυτά που δεν έγιναν.

Για αυτά που ίσως μια μέρα συμβούν.

Κι όμως προχωρά.

Με μάτια κουρασμένα.

Με σώμα εξαντλημένο.

Με καρδιά διαλυμένη πολλές φορές.

Αλλά προχωρά.

Γιατί η μάνα δεν έχει την πολυτέλεια να λυγίσει.

Κλαίει κρυφά στο μπάνιο.

Χαμογελάει μετά από λίγο.

Σκουπίζει τα μάτια της και συνεχίζει

σαν να μην έγινε τίποτα.

Η μητρότητα είναι μοναξιά πολλές φορές.

Είναι να είσαι γεμάτη ανθρώπους γύρω σου

και να νιώθεις αόρατη.

Να δίνεις όλη σου την ενέργεια,

όλο σου το είναι, όλη σου την ψυχή…

και στο τέλος της ημέρας να μην έχει μείνει τίποτα για σένα.

Είναι ενοχές.

Ατελείωτες ενοχές.

Γιατί δούλεψες πολύ.

Γιατί κουράστηκες.

Γιατί θύμωσες.

Γιατί κάποια στιγμή ήθελες απλώς

να μείνεις μόνη σου.

Και μετά ντρέπεσαι ακόμα και που το σκέφτηκες.

Μητέρα σημαίνει να χάνεις τον εαυτό σου

και ταυτόχρονα να βρίσκεις τον πιο αληθινό σου εαυτό

μέσα σε δυο μικρά μάτια που σε κοιτούν

σαν να είσαι όλος τους ο κόσμος.

Κανείς δεν αγαπά έτσι όπως αγαπά μια μάνα.

Κανείς.

Μια μάνα θα αντέξει τα πάντα.

Την αϋπνία.

Την απόρριψη.

Τη σιωπή.

Την αγωνία.

Τον φόβο.

Την εξάντληση.

Θα σπάσει χίλιες φορές.

Και χίλιες μία θα ξανασηκωθεί.

Γιατί υπάρχουν μικρά χέρια που την ψάχνουν μέσα στο σκοτάδι.

Και τότε θυμάται ποια είναι.

Είναι η αγκαλιά όταν όλα διαλύονται.

Η φωνή που ηρεμεί τον φόβο.

Το σώμα που κουβαλάει πόνο και συνεχίζει.

Η καρδιά που χτυπάει έξω από το σώμα της.

Αυτό είναι η μητέρα.

Όχι η τελειότητα.

Όχι τα όμορφα φίλτρα.

Όχι οι φωτογραφίες.

Αλλά η σιωπηλή θυσία.

Η αντοχή.

Η αγάπη που δεν τελειώνει ποτέ.

Ακόμα κι όταν η ίδια έχει τελειώσει…

Όμως κάθε μητέρα, δεν είναι μαμά.

Η μητρότητα δεν χωράει μόνο μέσα σε μια γέννα.

Δεν αρκεί να φέρεις ένα παιδί στον κόσμο

για να μάθεις να αγαπάς πραγματικά.

Δεν γίνεται κάθε γυναίκα που γεννά,

καταφύγιο.

Δεν γίνεται κάθε αγκαλιά, ασφάλεια.

Υπάρχουν και οι άλλες μητέρες.

Οι πληγωμένες.

Οι ανώριμες.

Οι χαμένες μέσα στον ίδιο τους τον εαυτό.

Εκείνες που δεν κοιτάξουν βαθιά μέσα τους,

δεν παλέψουν τα σκοτάδια τους,

Και πολλές φορές τα παραδίδουν στα παιδιά τους.

Υπάρχουν μητέρες που αγαπούν μόνο με όρους.

Που θέλουν παιδιά υπάκουα.

Σιωπηλά.

Εξαρτημένα.

Παιδιά που να τις έχουν ανάγκη για πάντα

για να νιώθουν σημαντικές.

Μητέρες που δεν ελευθερώνουν ποτέ τα παιδιά τους.

Που μπερδεύουν την αγάπη με τον έλεγχο.

Που πνίγουν αντί να προστατεύουν.

Που ζητούν διαρκώς ανταλλάγματα για όσα “έκαναν”.

Σαν η μητρότητα να είναι χρέος

που πρέπει να ξεπληρωθεί.

Υπάρχουν οι μετέωρες νάρκισσοι μητέρες.

Εκείνες που βλέπουν τα παιδιά σαν προέκταση του εαυτού τους.

Που δεν αντέχουν να τα δουν να ανθίζουν διαφορετικά από εκείνες.

Που ανταγωνίζονται ακόμα και την ελευθερία τους.

Που πληγώνονται από την ανεξαρτησία τους αντί να τη χαίρονται.

Μητέρες που χειρίζονται με ενοχές.

Με σιωπές.

Με θυμό.

Με απόρριψη.

Με αγάπη που δίνεται και κόβεται σαν τιμωρία.

Και υπάρχουν και οι αδιάφορες.

Οι ψυχικά απούσες.

Εκείνες που δεν άκουσαν ποτέ πραγματικά το παιδί τους.

Που δεν το είδαν.

Δεν το αγκάλιασαν όταν έτρεμε.

Δεν μπήκαν ποτέ στον μικρό του κόσμο

για να τον καταλάβουν.

Παιδιά που μεγάλωσαν δίπλα στη μάνα τους

και όμως ένιωθαν μόνα.

Γιατί υπάρχουν τραύματα που δεν αφήνουν σημάδια στο σώμα.

Μένουν μέσα στην ψυχή.

Στην αίσθηση ότι ποτέ δεν ήσουν αρκετός.

Ότι έπρεπε να αποδείξεις την αξία σου

για να αγαπηθείς.

Και αυτή είναι ίσως η πιο σκληρή αλήθεια.

Πως μια μητέρα μπορεί να γίνει και το μεγαλύτερο καταφύγιο ενός ανθρώπου…

αλλά και η πρώτη του πληγή.

Γι’ αυτό η αληθινή μητρότητα θέλει επίγνωση.

Θέλει δουλειά με τον εαυτό σου.

Θέλει ευθύνη.

Θέλει να σπας κύκλους που σε πλήγωσαν

για να μη τους κληρονομήσουν τα παιδιά σου.

Γιατί τα παιδιά δεν μας ανήκουν.

Δεν γεννήθηκαν για να θεραπεύσουν τα δικά μας κενά.

Ούτε για να κουβαλήσουν τις ανεπάρκειές μας.

Γεννήθηκαν για να αγαπηθούν ελεύθερα.

Καθαρά.

Χωρίς φόβο.

Χωρίς βάρος.

Χωρίς να χρειάζεται να κερδίσουν την αγάπη που έπρεπε να τους δίνεται απλόχερα.

Ίσως τελικά αυτή να είναι η μεγαλύτερη ευθύνη της μητρότητας.

Όχι να μεγαλώσεις απλώς παιδιά.

Αλλά ανθρώπους που δεν θα χρειαστεί μια ζωή να θεραπεύουν όσα έζησαν μέσα στο ίδιο τους το σπίτι.

Να σπάσεις κύκλους.

Να κοιτάξεις τις πληγές σου κατάματα.

Να παραδεχτείς τα λάθη σου.

Να ζητήσεις συγγνώμη όταν χρειάζεται.

Να μάθεις να αγαπάς χωρίς να φυλακίζεις.

Να είσαι καταφύγιο και όχι φόβος.

Γιατί τα παιδιά θυμούνται.

Θυμούνται τον τρόπο που τα κοίταξες.

Τον τρόπο που τα άγγιξες.

Τη φωνή σου όταν έκλαιγαν.

Την αγκαλιά που βρήκαν όταν διαλύθηκε ο κόσμος τους.

Και κάποια μέρα θα μεγαλώσουν.

Θα φύγουν.

Θα κάνουν τη δική τους ζωή.

Θα αγαπήσουν άλλους ανθρώπους.

Θα γίνουν ίσως και τα ίδια γονείς.

Κι εκεί, μέσα στις δικές τους στιγμές, θα φανεί τι κουβάλησαν από εμάς.

Αγάπη ή φόβο.

Ελευθερία ή ενοχή.

Ηρεμία ή τραύμα.

Γι’ αυτό θέλω όταν τα παιδιά μου θυμούνται τη μητέρα τους, να μη θυμούνται μια τέλεια γυναίκα.

Αλλά έναν άνθρωπο αληθινό.

Μια μάνα που προσπάθησε.

Που τα αγάπησε βαθιά.

Που δούλεψε τον εαυτό της για να μη γίνουν τα παιδιά της αποδέκτες των δικών της σκιών.

Μια μάνα που δεν ήθελε να της ανήκουν.

Ήθελε μόνο να νιώθουν ελεύθερα να επιστρέφουν πάντα κοντά της.

Από αγάπη.

Όχι από ανάγκη.