Επιτυχία είναι αυτό!

Το παιδί μου αποφοίτησε από το σχολείο.

Ένας υπέροχος νεαρός άντρας.

Πέρασε την τελευταία του σχολική χρονιά προετοιμαζόμενος για μια από τις πιο απαιτητικές και αγχωτικές δοκιμασίες της ζωής του ως τώρα.

Τις Πανελλαδικές.

Δεν ήταν μόνος.

Δίπλα του στάθηκαν οι καθηγητές του.

Οι δάσκαλοι του σχολείου και του σπιτιού.

Εμείς, οι γονείς του.

Η αδελφή του.

Η οικογένειά μας,

η εξ αίματος

και η οικογένεια που διαλέξαμε στην πορεία της ζωής.

Μα πάνω απ' όλους,

δίπλα του ήταν οι φίλοι του.

Παιδιά που κουβάλησαν τις ίδιες αγωνίες.

Τα ίδια άγχη.

Τους ίδιους φόβους.

Τις ίδιες ελπίδες.

Παιδιά ήρεμα και θυμωμένα.

Χαρούμενα και κουρασμένα.

Παιδιά που γέλασαν, έκλαψαν,

φώναξαν, σιώπησαν.

Παιδιά που έκλεισαν τις πόρτες των δωματίων τους,

αλλά άφησαν πάντα ανοιχτή την πόρτα της καρδιάς τους ο ένας για τον άλλον.

Τόσα χρόνια μαζί.

Μεγαλώσατε.

Αλλάξατε.

Ωριμάσατε.

Προσπαθήσατε.

Δοκιμαστήκατε.

Απογοητευτήκατε.

Σηκωθήκατε ξανά.

Και τα καταφέρατε.

Όχι μόνο να γίνετε οι υπέροχοι άνθρωποι που είστε σήμερα.

Αλλά να κατακτήσετε κάτι πολύ μεγαλύτερο.

Μια αληθινή φιλία.

Μια σχέση χτισμένη με εμπιστοσύνη, αγάπη,

αποδοχή και κοινές αναμνήσεις.

Μέσα στα δώδεκα χρόνια της σχολικής ζωής του γιου μου γνώρισα πολλά παιδιά.

Καλά παιδιά.

Έξυπνα παιδιά.

Ικανά παιδιά.

Αυτό όμως που έχουν αυτά τα παιδιά,

αυτή η παρέα,

δεν το συναντάς συχνά.

Χαίρονται πραγματικά ο ένας για τον άλλον.

Πονάνε μαζί.

Στηρίζουν ο ένας τον άλλον.

Προχωρούν μαζί.

Και αυτό δεν διδάσκεται σε κανένα σχολείο.

Είμαι περήφανη για τον γιο μου.

Περήφανη για τον άνθρωπο που έχει γίνει.

Για τον τρόπο που σκέφτεται.

Για τις αξίες που κουβαλά.

Για την καλοσύνη του.

Για την ευαισθησία του.

Για την επιμονή του.

Για τη δύναμή του να προσπαθεί,

ακόμη και όταν φοβάται

ή αμφιβάλλει για τον εαυτό του.

Είμαι περήφανη για τις επιλογές του.

Μα πιο πολύ, είμαι περήφανη για τους ανθρώπους που διάλεξε να έχει δίπλα του.

Και που τον διάλεξαν κι εκείνοι.

Γιατί οι φίλοι που επιλέγουμε λένε πολλά για τον χαρακτήρα μας.

Και μέσα από αυτούς τους φίλους,

όλα αυτά τα χρόνια,

γνώρισα μια παρέα νέων ανθρώπων που με έκαναν να πιστέψω πως υπάρχει ελπίδα για τον κόσμο που έρχεται.

Παιδιά με αρχές.

Με σεβασμό.

Με χιούμορ.

Με ενσυναίσθηση.

Παιδιά που ξέρουν να χαίρονται πραγματικά με τη χαρά του άλλου

και να στέκονται δίπλα του στις δύσκολες στιγμές.

Και είμαι περήφανη για όλα αυτά τα παιδιά.

Γιατί, ό,τι κι αν φέρουν οι επόμενες μέρες,

ένα πράγμα δεν αλλάζει.

Έχετε ήδη πετύχει.

Όχι γιατί τελειώσατε το σχολείο.

Όχι γιατί δώσατε Πανελλαδικές.

Όχι γιατί αύριο ένας βαθμός

ή μια σχολή θα καθορίσει μια στιγμή της ζωής σας.

Έχετε πετύχει γιατί, μέσα σε αυτά τα χρόνια, γίνατε άνθρωποι.

Μάθατε να αγωνίζεστε χωρίς να πατάτε πάνω στους άλλους.

Να μοιράζεστε τις χαρές και τις απογοητεύσεις.

Να στηρίζετε και να στηρίζεστε.

Να πέφτετε και να σηκώνεστε μαζί.

Οι εξετάσεις θα τελειώσουν.

Τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν.

Ο καθένας θα ακολουθήσει τον δικό του δρόμο.

Αυτό όμως που χτίσατε δεν θα χαθεί.

Γιατί οι βαθμοί ξεχνιούνται.

Οι επιτυχίες αλλάζουν.

Οι στόχοι μετακινούνται.

Οι άνθρωποι όμως που περπατούν ένα τόσο σημαντικό κομμάτι της ζωής μαζί

και βγαίνουν από αυτό καλύτεροι,

είναι ένα σπάνιο δώρο.

Και αν με ρωτούσε κάποιος τι κρατώ από αυτή τη διαδρομή των δώδεκα σχολικών χρόνων,

δεν θα μιλούσα για διακρίσεις,

βραβεία ή εξετάσεις.

Θα μιλούσα για εσάς.

Για τις φιλίες που χτίσατε.

Για τις αγκαλιές σας.

Για τα γέλια σας.

Για τις ατέλειωτες συζητήσεις σας.

Για τον τρόπο που μεγαλώσατε ο ένας δίπλα στον άλλον.

Και θα έλεγα πως, ως μητέρα,

δεν θα μπορούσα να ζητήσω τίποτε περισσότερο για τον γιο μου

από το να γίνει ένας καλός άνθρωπος

και να έχει δίπλα του καλούς ανθρώπους.

Και αυτό το κατάφερε.

Αυτό το καταφέρατε.

Και αυτή είναι μια επιτυχία που δεν μετριέται σε μόρια,

δεν αποτυπώνεται σε κανέναν βαθμό και δεν χωρά σε κανένα απολυτήριο.

Είναι το μεγαλύτερο κέρδος αυτών των χρόνων.

Και, για μένα, η πιο σημαντική νίκη από όλες.

Σας χαίρομαι!