Απόφοιτοι

Υπάρχουν μέρες που δεν τις φοβάσαι όταν έρχονται.

Τις φοβάσαι όταν καταλαβαίνεις τι παίρνουν μαζί τους.

Φέτος, η ζωή αποφάσισε να μου κλείσει τρεις πόρτες ταυτόχρονα.

Η κόρη μου τελειώνει το δημοτικό.

Ο γιος μου τελειώνει το λύκειο.

Κι εγώ κλείνω μια ολόκληρη ζωή.

Γιατί δεν αποφοιτούν μόνο τα παιδιά.

Αποφοιτούν και οι γονείς.

Η μικρή μου αφήνει πίσω τα χρόνια της αθωότητας.

Τα χέρια που ζητούσαν να τα κρατήσεις.

Τα μάτια που έψαχναν το δικό μου βλέμμα για επιβεβαίωση.

Την πρώτη μέρα στο σχολείο,

που έμοιαζε τόσο μεγάλη για εκείνη και τόσο αβάσταχτη για μένα.

Κι όμως.

Έκλεισα τα μάτια για μια στιγμή.

Και η πρώτη μέρα έγινε η τελευταία.

Ο γιος μου τελειώνει το λύκειο.

Και δεν ξέρω αν πονάει περισσότερο που μεγάλωσε

ή που δεν κατάλαβα πότε έγινε άντρας.

Πότε σταμάτησα να του δένω τα κορδόνια.

Πότε έπαψα να ξέρω όλες τις σκέψεις του.

Πότε η αγκαλιά μου από καταφύγιο

έγινε απλώς μια στάση πριν φύγει για τη δική του ζωή.

Ελπίζω σύντομα να είναι φοιτητής.

Μα πάνω από όλα,

ελπίζω να γίνει ο άνθρωπος που ονειρεύεται να είναι.

Γιατί οι σπουδές είναι ένας σταθμός.

Η ζωή είναι το ταξίδι.

Κι ύστερα είμαι εγώ.

Εγώ που ξαφνικά καταλαβαίνω ότι αποφοιτώ από τη μητρότητα όπως την ήξερα.

Δεν θα έχω πια ένα μικρό παιδί στο δημοτικό.

Δεν θα έχω πια ένα αγόρι στο λύκειο,

να μετράω διαγωνίσματα του,

τις απουσίες του,

να του λέω «διάβασε λίγο ακόμη».

Ένας ολόκληρος κόσμος που έχτιζα χρόνια, κλείνει.

Ήσυχα.

Σχεδόν αθόρυβα.

Και όμως, μέσα μου κάνει τον πιο δυνατό θόρυβο.

Και δεν είναι μόνο αυτό.

Αποφοιτώ και από έναν άλλο ρόλο.

Έναν ρόλο που δεν υπάρχει σε λεξικά.

Τον ρόλο της "συνμαμάς".

Της μαμάς που μεγάλωσε δίπλα σε μια άλλη μαμά.

Που τα παιδιά τους μπήκαν μαζί στο σχολείο.

Κι έτσι ξαφνικά, τα παιδιά μας θα πάνε σε διαφορετικά σχολεία.

Θα πάρουν διαφορετικούς δρόμους.

Δεν θα μας ενώνει πια το πρωινό κουδούνι.

Δεν θα υπάρχει το «τα λέμε στο σχολείο»

ή το «θα τα πάρεις εσύ το μεσημέρι;».

Ούτε το πρόγραμμα.

Ούτε οι εργασίες.

Ούτε οι σχολικές υποχρεώσεις.

Θα μας ενώνουν όμως οι αναμνήσεις.

Και είναι πολλές.

Δεν ήμασταν απλώς δύο γυναίκες που γνωρίστηκαν

επειδή έτυχε τα παιδιά τους να είναι συμμαθητές.

Ήμασταν συνοδοιπόροι.

Μοιραστήκαμε φόβους.

Χαρές.

Γιορτές.

Απογοητεύσεις.

Γενέθλια.

Παραστάσεις.

Εκδρομές.

Άγχη.

Τις πρώτες σχολικές μέρες.

Τα πρώτα προβλήματα.

Τις μεγάλες αποφάσεις.

Γνωρίζαμε τα παιδιά η μία της άλλης.

Τα είδαμε να μεγαλώνουν μαζί.

Και κάπως έτσι,

 χωρίς να το καταλάβουμε,

μεγαλώναμε μαζί κι εμείς.

Και ξαφνικά συνειδητοποιώ κάτι που δεν είχα σκεφτεί ποτέ.

Τα σχολεία δεν μεγαλώνουν μόνο παιδιά.

Μεγαλώνουν οικογένειες.

Φιλίες.

Σχέσεις.

Δεσμούς.

Μικρές κοινότητες ανθρώπων που συναντήθηκαν τυχαία και ζουν μαζί.

Σκέφτομαι πως η μητρότητα είναι μια ατέλειωτη σειρά από αποχαιρετισμούς.

Αποχαιρετάς το μωρό.

Μετά το παιδάκι.

Μετά το παιδί που σε χρειάζεται για όλα.

Και κάθε φορά γεννιέται μπροστά σου ένας καινούργιος άνθρωπος.

Κανείς όμως δεν σου λέει πως μαζί με το παιδί αλλάζει και η μάνα.

Ξανά και ξανά.

Αφήνει πίσω της εκδοχές του εαυτού της.

Μαθαίνει να κρατά λιγότερο και να εμπιστεύεται περισσότερο.

Να κάνει ένα βήμα πίσω χωρίς να αγαπά ούτε στιγμή λιγότερο.

Φέτος, λοιπόν, αποφοιτούν τα παιδιά μου και μαζί τους κι εγώ.

Και νιώθω ευγνωμοσύνη.

Για τους δασκάλους που άφησαν το αποτύπωμά τους.

Για τους φίλους που έγιναν οικογένεια.

Για τις συνμαμάδες που έγιναν συνοδοιπόροι.

Για τα παιδιά μου που με έκαναν καλύτερο άνθρωπο.

Και οι πιο όμορφες αποφοιτήσεις δεν είναι αυτές που παίρνεις ένα χαρτί.

Είναι αυτές που καταλαβαίνεις ότι η αγάπη έκανε καλά τη δουλειά της.

Και ότι όλα όσα χτίσατε μαζί,

θα ταξιδεύουν για πάντα μέσα τους.

Σήμερα δεν συγκινούμαι γιατί τελειώνει το δημοτικό.

Δεν συγκινούμαι γιατί τελειώνει το λύκειο.

Δεν συγκινούμαι γιατί αλλάζουν σχολείο.

Συγκινούμαι γιατί τελειώνουν τα πιο όμορφα χρόνια της ζωής μου.

Και αν μπορούσα να ζητήσω ένα μόνο πράγμα από τον χρόνο,

δεν θα ήταν να γυρίσει πίσω.

Θα ήταν να μου επιτρέψει να ξαναζήσω,

έστω για μία μόνο μέρα, εκείνο το πρωινό της πρώτης μέρας στο σχολείο.

Να τους κρατήσω λίγο πιο σφιχτά από το χέρι.

Να κοιτάξω λίγο περισσότερο τα πρόσωπά τους.

Να πω στις άλλες μαμάδες «μη βιάζεστε…».

Γιατί μια μέρα θα γυρίσετε το κεφάλι σας

και θα αναρωτηθείτε το ίδιο πράγμα που αναρωτιέμαι κι εγώ σήμερα.

«Μα πότε πέρασαν τα χρόνια;»

Και τότε θα καταλάβετε πως τελικά τα παιδιά δεν ήταν ποτέ μόνο μαθητές.

Ήταν οι πιο όμορφοι δάσκαλοι της ζωής μας!